Kendime zaman zaman bunu hatırlatmam gerekiyor… dünkü bebeğim artık konuşan, düşünen, fikir yürüten bir kişilik. Bazen aklından geçeni uygulamaya geçirmek isteyebilir, bazen de içindeki enerjiyi tüketmek…
Gün boyu yakın temas ilgilendiğim kızıma 7/24 bir eğlence yaratamayacağımı herkes anlayışla karşılayacaktır. Bazen kendi kendine oyalansın istiyorum. Arzum bir kitap okuması, resim yapması veya belki de bebekleri ile oynaması. Bunun yerine manzara koltuğun üzerinde tırmanmaca, babanın ev tipi küreğinde kaydırak oynamaca veya daha henüz alınmış, okunmamış derginin içindeki faaliyetleri yapmak üzere kesmeceyi gösteriyor.
Yatağımın üzerinde zıplama, dolaplara tırmanma ve yeni yeni başlayan makyaj malzemelerimi karıştırmaktan henüz bahsetmedim. Bu yazımı okurken birazcık tebessüm edebilirsiniz… fakat inanın bana bu davranışlar gerçek hayatta her zaman hoş karşılanmıyor.
Yine de genelde yüzümü kızartacak hiç bir davranışta bulunmayan, yaşadığımız zorlu dönemlerde uslu olarak bize büyük destek veren, yaşadıklarını, düşündüklerini güzellikle paylaşmasını bilen kızımın bir çocuk olduğunu ve yukarıda örneklediğim şeyleri yapmasının çok doğal olduğunu kendime hatırlatıyorum.
Yanıtlayın