“Modern” Pollyanna

Bugün ani bir karar ile Kadıköy Barış Manço Kültür Merkezinde Masal Gerçek Tiyatrosunca oynayan Pollyanna‘ya gittik. Oyundan evvel kızıma öyküden bazı örnekler vermeğe çalıştım: “Bebeği kaybolsa, başka oyuncaklarım var diye sevinir, herşeyden mutlu olmasını bilir, mutluluk oyunu oynar…” gibi.

Müzikli, danslı bir gösteri olacağını biliyordum ama oyunun ilerleyen dakikalarında koreografın gönlünde yatanın yetişkinlere yönelik bir işte çalışmak olduğunu düşündüm. Oyunun tüm konusu sanki birbirine eklenmiş parçalardan oluşuyordu: durup dururken “dişler fırçalanmalı” mesajı veriliyor, hiç yoktan bir bahçıvan ortaya çıkıyor veya sahneler değişiyor. Daha en başında “Ben çok dürüstüm, yalan – dolan sevmem” diyen hizmetçi, Jimmy’yi Polly Teyzeden saklamak için yöntemler düşünüp, böylesi bir sır tutabiliyor.

Ben “Mutluluk” mesajını alamadım…

Yine de oyunun sahnelenmesinde emeği geçenlerin hakkını vermeli, kostümler, dekor, müzik, oyuncular vs… pek zengindi – çocuklar da pek eğlendi… güzel bir kaç saat geçirdik.

Çocuğunun müzikli danslı gösterilerden hoşlandığınızı düşünüyorsanız, gitmenizi tavsiye ederim… Barış Manço KM de çocuklar için çok uygun salon ve oturma düzenine sahip.

Popularity: 1% [?]

İlgili yazılar:

1. Pinokyo, Eti Çocuk Tiyatrosu Dün nihayet uzun zamandır beklediğimiz bu oyuna gidebildik. Kızım (tavsiye edilenin aksine) yaklaşık 2.5 yaşından beri bir çok tiyatro gösterisine gitmiştir. Sanırım bu seyredeceğimiz 3. Pinokyo versiyonu olacaktı. Farklı gösteriler, farklı yorumlar... hikayenin pekişmesi ve farklı bakış açılarını görmesi için ne güzel bir fırsat....
2. Hayatımıza şekil verenleri çocuklarımıza miras bırakmak Geçen sabah Michael Jackson’un ölüm haberi ile uyandım sayılır. Aklımdan ilk geçen gençliğimin bir parçası daha gitti idi. Yıllar evvel Adile Naşit, daha sonra Barış Manço veya Gazanfer Özcan’nın vefaati ile çocukluğumun bazı parçalarını daha kaybetmiştim. Bundan sonra durumlar değişmeyecek, gün be gün hayatımıza şekil ve ilham verenleri yitireceğiz. Peki çocuklarımıza onların bizi nasıl biz yaptığını anlatabilmiş miyiz? Bugün belki hayatta olmayan babaane veya dedelerimizi ara ara anıyor, onlara aktarıyor muyuz? Fırsat buldukça dedemin, askeri geçmişi nedeniyle, yemek saatleri konusundaki ısrarını, saat 12:05′de “Nerde bizim karavana..?” diye sorduğunu veya babaanemin bakımına düşkünlüğünü minik kızıma anlatmaya gayret ederim. Kendi dedesinin geçirdiği…...
3. Gökkuşağı Şekerleri Bugün çocukları ile minik deneyler yapan bir anne blogger'i misafir ediyoruz. Mutlu Çocuklar günlük yaşamlarını blogları aracılığı ile bizlerle paylaşıyorlar. Mutfakta pişirdiklerinden, ev ödevlerine, deneylerinden, sağlık durumlarına kadar bu genç hanım ve delikanlı beyin yaşamından kesitler anneleri tarafından fotoğraf ve yazılar ile anlatılıyor. İşte deney: Deneyimizin adi "gokkusagi sekerleri" biz sadece uc renk kullandik ama olsun, adina sadik kaliyoruz, gokkusagi sekerleri iste bunlar ;)...