Senelerdir kızım için oyun saatleri ve buluşmaları düzenliyorum. Tabiiki bu buluşmalara katılan çocuk ve anneler benim tercihlerim doğrultusunda seçilmiş oluyor: sohbet etmekten hoşlandığım, ortak ilgi alanımız olan, çocuğu sakin, ısırıp, vurmayan kişiler…
4.5 yaşına gelince, Paprika artık kimlerle oynamak istediğine dair işaretler vermeye başladı. Hiç tanımadığım veya bazı alışkanlıklarından hoşlanmadığım çocuklardan bahsediyorum…
Ama ona kiminle arkadaş olup, olmayacağını söyleyebilir miyim? Bu durumlarda “ben olsam ne yapardım?” sistemini uyguluyorum ve çok net hatırlıyorum ki ben annemin bana kimlerle arkadaşlık etmem gerektiğini söylediği zamanlardan hiç mi hiç hoşlanmıyordum. Hem dünyanın en yaramaz çocuğu bile olsa, kızımın gözlerim önünde onunla kontrollü oynamasını, arkamdan iş çevirmesine tercih ederim.
Yeni yeni fark ettim ki bütün gününü yuvada geçiren Paprikanın arkadaşlıklarına doyduğunu var saymak büyük bir yanlış. Okul sonrası bize misafir gelen bir çocuk ile minik yüreğimin geçirdiği 2 saat ilişkilerini güçlendirmek, yaratıcı oyunlarını arttırmak adına büyük fırsatlar oldu. Kızım eve geldiklerinde birden bire başka bir role bürünüyor sanki. Ev sahibi oluyor, evimizin kurallarını diğer çocuğa özenle anlatıyor, oyuncaklarını sunuyor… birlikte oynuyorlar.
Yuvada geçirilen zamanlarda çocukların grup halinde bir projeyi tamamlamak üzere davranmaları gerekiyor. Bire bir oyunlarda ise muhteşem diyaloglar ortaya çıkıyor. Onlara ihtiyaçları olabilecek malzemeleri çıkartıyor ve ortadan çekiliyorum. Baş başa kalan 1 metrelikler hiç müdahale gerektirmeden saatlerce oynuyorlar.
Yanıtlayın