Hamile kaldım, doğum yaptım, kızımı kucağıma aldım eve geldim günlerce ağladım… e ne yapacaktım ben şimdi? Kızımın arkadaşı olacaktım, benim annem gibi otorite değil, bana keyifle yaklaşacağı bir kişi olmalıydım… İyi güzel ama nasıl?
Şansıma danışabildiğim birileri vardı… onlara bu sözlerimi ilk söylediğimde aldığım yanıt çok kesin ve açıklayıcıydı.
Çocukların disipline ihtiyacı var. Onların oyun arkadaşı, kitap okuyucusu, rol oyunlarında her türlü karaktere bürünebilirsin ama anne rolünde sınırları çizen, onları koruyan, olumsuz bir durumda anlayış ile yaklaşan bir kişi olmalısın.
Ama yıllardır böyle düşünmemiş bir kişi olarak hemen kabullenmem kolay değildi. İlerleyen günler bana içgüdüsel olarak aksini ispat edecekti.
Bebekliğinde Paprikaya baktığımda gözlerinin içine bakar, ne söylediğini gerçekten anlamaya çalışırdım. Öyleki yattığım yerden ağladığında neden ağladığını ses tonundan anlar, eşime tercüme ederdim.
2 yaşına yaklaştığında, daha hareketlenince ona daha çok şeyi kendi kendine yapma imkanı tanıdım. Ayakkabısını dolaba kaldırmak, sofrasını kurmak veya çok yakından tanımadığı kişilerle iletişim kurmak gibi. Kişi ve eşyaların her zaman istediği gibi tepki vermediğini görünce hiç hoşuna gitmezdi. Ona onu üzen şeyin ne olabileceğini ve neden böyle olduğunu açıkladığımda, kızımın yüzü aydınlanır - sanki kızgınlığı azalırdı. Onu anlıyor olmam ikimiz için de müthiş bir şeydi.
Şimdi, okul öncesi döneminde, duyguları çok güçlendi. Arkadaşı ona oynamak istemezse, alışık olmadığı bir ortama girerse yaşadığı üzüntü ve endişe kat kat arttı. Ona “biliyorum” ve “anlıyorum” ile başlayan cümleler ile yaklaşıyorum… eskisi kadar açıklayıcı olmamak, çocuğumun daha da açılmasını sağlıyor. Onu dinliyorum. Sıkıntısını hemen unutması için hiç birşey yapmıyorum. Konuşarak, kendi duygularını işlediğinde o durum ile daha iyi başa çıktığını tecrübe ettim. “Ama” ile başlayan cümleler kurmamaya dikkat ediyorum. Son olarak belki cesaretini arttıracak bir şey verebiliyorum. Bu bazen bir şeker, bazen de yanında taşıyabileceği bir eşya olabiliyor.
Şimdi geriye baktığımda aslında ilk düşüncelerim o kadar da hatalı değilmiş. Paprikanın her türlü sorunu ile yaklaşabildiği, oyun arkadaşı, birlikte eğlendiği (üstelik bir de otoriter) anneyim. Herşey baştan beri kurduğum empati sayesinde.
Yanıtlayın