Bu hafta iki yıl evvel ülkemize eşinin görevi nedeniyle gelen bir arkadaşımıza veda edeceğiz. Geldiklerinde çocuklarımız daha 3 yaşında ve kendisi ikinci kızına 7 aylık hamileydi.
Birlikteliğimiz sona yaklaşırken çocuklarımıza bu ayrılığın kaçınılmaz olduğunu anlatıyoruz:
Hikayelerden yararlanmak
Uyku öncesi okuduğumuz kitapları sevgi, değişiklik, taşınma gibi konular üzerinden seçiyorum. Benim için de üzüntülü bir konu olduğundan hikayeye odaklanmak, o hikayeden örneklerle açıklamak işimi kolaylaştırıyor.
Zamanı değerlendirmek
Son günlerde daha sık bir araya geliyoruz. Geçen iki yıllık sürede yapamadığımız programları gerçekleştiriyoruz. Anneler Kapalıçarşı, Hamam, Haliç manzarasına karşı yemek gibi İstanbulu insanın aklına kazıyacak organizasyonlar yaparken, çocuklarımıza pijama partisi, her fırsatta oyun, birbirini hatırlatacak hediyeler yapma imkanı sunuyoruz.
Üzüntüyü telafuz etmek
Ara ara vedanın yaklaştığı daha yoğun hissediliyor. Çocuğunuz ile bu konuyu geniş geniş konuşmaya vakit ayırmak ikinizin de üzerindeki duygusal ağırlığı hafifletecektir. Akacak gözyaşlarına hazırlıklı olmalı, akmalarına fırsat tanımalı.
Tecrübem
Babam Almanyaya gönderildiğinde ben de 5 yaşındaydım. Belki de kendimi ilk hatırladığım zamanlardan biridir bu dönem. O zamanlar bakıcım olan Katibeyi geride bırakmak beni herşeyden daha çok üzüyordu. "E sen kal, biz gidelim" gibi alaycı konuşmalar anımsıyorum. 5 yaşında bir çocuğa böylesi ağır bir dönemde söylenmemesi gereken başlıca cümlelerden biri olsa gerek.
Bugün ben kızıma ve kızımın gidecek olan arkadaşına taşınma veya vedalaşma konularında akıllarında dolaşan düşüncelerini paylaşabilmeleri için imkanlar sağlıyorum. Yine de çok acıklı son kaçınılmaz… hem Paprika hem de benim için.
October 23rd, 2008 at 22:10
Sevgili Handem,
Vedalar bazen travmaya dönüşebiliyor, bu bağlamda Paprika’yı önden hazırlaman ve hikaye yolunu seçmen çok güzel olmuş. Kızın için oluşturduğun dünyanın sürekli zenginleşmesi ve çok eğlenmeniz dileklerimle
çok sevgiler.