çocuklaHayat

Mutlaka "ne kadar zaman değil, geçirdiğiniz zamanın kalitesi önemlidir " diye duymuşsunuzdur… peki bir kez daha düşünün:

Gün boyu koşturuyor, çocuğunuz ile arada boş kalan bir zaman diliminde dört dörtlük ilgileniyorsunuz… yeter mi? Tam tadına varacakken, size dün okulda başına geleni anlatacakken veya yeni becerisini sergileyecekken saatinize bakıp: "ooo bak kaç olmuş bilmemne vakti geldi! " diye ajandanızdaki bir sonraki satıra geçmek zorundasınız.

Hepimiz tecrübe ettik bu durumu. Çalışan, çalışmayan, tek veya çok çocuk ebeveynleri, anneler ve babalar istisnasız herkes bir kez olsun bu durum ile karşı karşıya kalmıştır. Peki sizin temponuz çok yoğun, evde oturan - çocuğa bakmakla yükümlü olan ilgilensin?

işte hiç de öyle olmuyor… örnekleyelim:

Büyükanne/Büyükbaba

Onlar torunlarını çok severler… yıllar evvel kendi çocuklarına veremedikleri şevkat ve ilgi ile yaklaşır, birlikte geçirdikleri her saniyeye değer verirler. Hepimiz büyükanne-babaların bizlere disiplin namına izin vermediklerini torunlarına serbestçe yaptırdıklarını biliriz. Aradaki nesil farkı da cabası… elbette çocuğunuz eski, belki sizin bile hatırlamadığınız, oyunlarda ustalaşıyor olablir ama dede yorulduğu zaman 3-4 yaşındaki torununu 2 saatlik kestirmesi boyunca TV karşısında bırakma konusunda da bir mani görmez.

Bakıcı/Dadı

Fazla söze gerek yok, kimisi bir melek, kimisi süper abla, kimisi hırsız, kimisi vurdumduymaz… bu liste daha uzar gider. En sonunda baktıkları çocuklara kendi kardeşleri gibi değer veren, dikkat eden bir avuç eğitimli dadı vardır. Çocuğunuzun böylesine denk geldiğini görmek için bile kendisi ile düzenli zaman harcamalı, onun duygularına kulak vermelisiniz.

Özetle:

• Çocuk anne babasından ilgi bekler.
• Bu ilgi olmadan çocuk uzun vadede sağlıklı bir gelişim gösteremez.
• Çocukları ile yeteri kadar vakit geçiremeyen ebeveynler, çocukluklarının ergenlik döneminde sorunlar ile karşılaşacaktır.
• Ebeveynler çocuklarına gösterdikleri ilginin hedefe yönelik değil sevgiye dayalı olduğundan emin olmalı.

İngiltereden bazı istatistikler:

• Ailelerin artık sofrada buluşmadıklarını; haftada bir, sadece 15 çocukta bir, ailelerin birlikte sofrada yemek yediklerini göstermekte
• Çocukların davranışları gördüklerinden etkilenmektedir. İngiltere’de yaşayan 3 yaş grubu çocuklarının yarısının odasında TV bulunduğunu; sürekli TV seyreden çocukların okuma-yazma becerileri göstermektedir.
• Ayrıca TV ile iletişime itilmiş çocuklar, ergenlikte asla ana-baba sözü dinlemez. TV ailenin yerini alamayacağı gibi aile içi parçalanmalara neden olur.

Önemli olan aile olarak çocuk ile birlikte bir şeyler yapılabildiği hissinin yaratılmasıdır. Çocuğunuzla birlikte vakit geçirebileceğiniz aktiviteler yaratmalısınız: bisiklete binmek, tenis oynamak, yürüyüşe çıkmak vb. Sadece hedeflere ulaşmak yeterli değildir. Çocuğun ödevini kontrol ederek veya spor gösterisine katılarak görevimi yaptım mantığı doğru değildir. Çocuk ile birlikte oynamak, dans etmek ve ona sevildiğini hissettirmektir önemli olan… Anne ve babaların çocuğa içten sevgi göstermeleri gerekir!

Önerim…

• Ailece sofraya oturun.
• Birlikte haftanın belirlenmiş bir gününde ve saatte 15-20 dakikalık bir oyun oynayın (bizim bu ara favorimiz Kızma Birader).
• Uykudan evvel on(lar)a kitap okuyun (dil ve kelime hazinesinin genişlemesine de faydalı).
• "Bugünün en iyi/kötü/komik olayı neydi? " diye sormayı alışkanlık haline getirin…
• Baba (genelde her gün dışarıya çıkıp, parayı kazanan kişi olarak gördüğümüzden kalıp olarak adlandırılmıştır) belli bir gün haberlerini internetten okusun (gazete veya TV’ye atlamasın), işten çıkmadan bir kaç bisküvi atıştırsın (acıkmasın) da gelsin eve. O gün onun çocuklarını yatırma günü olsun.

Bugünlerde çocuğunuza yapacağınız zaman yatırımları, size ergenlik çağında olumlu tepkiler şeklinde geri dönecektir.

Çok kısa sürede davranış ve rutinlerinizde göstereceğiniz bu değişikliklerin ailenize olumlu etkilerini göreceğinizden eminim. Uzun vadede yapabileceğiniz en iyi yatırımlardan biri olacağını garanti ederim.