Benden yaklaşık 1.5 yıl sonra doğum yapmış komşumun zaman zaman sesleri evimize yansır. Genelde 21.30 civarında ailecek oynadıkları kovalamaca, saklambaç veya birbirini gıdıklamaca gibi oyunlardan kahkaha dolu sesler duyulurken aklımdan geçen minik kızın kaçta yatacağı olur.
Çok net hatırlıyorum, komşu kızımız ancak 10 aylıkken, bize doğru gelen sesler ile irkildim. Öğlen civarı bebek ağlarken annesi "ne istiyorsun, anlamıyorum!" şeklinde bağırıyordu. Bebeğin sesi kesilmediği gibi, yere birşeyler çarpmaya başladı. Ne düşündüğümü hatırlamıyorum, sadece anahtarımı kaptığım gibi kapılarında beliriverdim. Ne ile karşılaşacağımı bilmiyordum - sadece anne ve çocuğu birbirinden uzaklaştırmanın faydalı olabileceği aklımdaydı.
O güne kadar benimle belki hiç karşılaşmamış komşumun yüzündeki şaşkın ifadeyi anlatmama gerek yok herhalde. Biraz utanmış, biraz da "sana ne kadın?" tavrı ile teşekkür edip beni gönderdi. Yine de beklenmedik ziyaretim onları konularından uzaklaştırmaya yaradı.
Ne yazık ki o gün gibi yaşanan "tartışmalar" ara ara tekrarlıyor. İçimden onları ayırmak, sakinleştirmek - sorunlarını çözmenin başka yolunu göstermek geliyor. Diğer yandan düşünmeden edemiyorum: Komşularım bizim evde sesler yükseldiğinde (evet, ben de insanım) neler hissediyor?
İçimdeki canavar ortaya çıktığında, siz de benim kapımı çalın lütfen! Konudan uzaklaşmaya çok ihtiyacım vardır mutlaka.
December 21st, 2008 at 15:13
harika olmuş bu işte,gerçekten benim de öyle senin yaptığını yapan bir komşu teyzem var 80 yaşında.delirdiğimde hemen kapımı çalar sağolsun,herhangi bir sudan sebeple beni utandırmadan sakinleştirir.hepimiz insanız dediğin gibi ve anne olmak çok zor.hepimize bol sabırlı günler