Yıllardır hayatın akışına kaptırıp kendimizi oradan oraya koştuk durduk. Çalışıyorduk bayram tatilini fırsat bilip seyahat ettik. Kızımız oldu çok küçük dedik evde kaldık. Hastaydık. Babamlar şehir dışında… saymama gerek yok, bilirsiniz zaten bayram ziyaretine gitmemek için uydurulabilinir mazeretleri.
Geçen ramazan bayramını da kapsayan uzunca bir seyahat yaptığımızda, bayram sabahı babamdan aldığım bir yanıt beni kendime getirdi. "Bir bayram daha geçiyor ve biz yine yalnız…"
Bu bayram başka olmalıydı. Babamları bir kaç haftalığına evimde ağırlamak üzere davet ettim. Davet gerektiğinden değil ama naz yaparlar işte. Daha iki gün evvel geldiler ve biz (hepimiz) ne yapacağımızı şaşırdık. Evimizin alışkanlığı olmayan sofralar kuruluyor, gün içinde çaylar demleniyor, birlikte gezmece programları yapılıyor, akşam olduğunda herkes gran tuvalet TV karşısında oturuyor…
Ama kesin kararlıyım: Bu bayram başka olacak! Çiçek ve çikolatalarımızı alıp, büyüklerimizi gezeceğiz, kuzenlerimi ağırlayacağız, el öpeceğiz, hal hatır soracağız… reklamlardaki yalnız ailelere dönüşmeyeceğiz. Zor olacak - alıştığımızın dışında kalacak - ama olacak! Belki "eski" bayramlara benzemeyecek - ama olacak!
Herkese sevdikleri ile mutlu ve sağlık dolu bayramlar dilerim.
December 6th, 2008 at 21:07
Arkadaşım;
Ne güzel düşünmüşsün, bu bayram aile büyüklerinden alacağın hayır dua ile sırtın yere gelmez yedi düvelde. Bayramların eski tadı yok muhabbetinden hoşlanmam, değişen bizlerin yaşama biçimleriydi aslında. Aynen senin satırlara döktüğün şekilde iş hayatının hay huyundan kaçabilmek için bahane zamanlar olmuştu bayram tatilleri. Benim aile büyüklerimin sayısı oldukça azaldı. Olanlar da zaten misafir sayılırlar o nedenle artık bayramları onlara ayırıyorum. Onların yüzündeki mutluluk bana Phuket’te tatilden daha anlamlı geliyor inan. Emeğine yüreğine sağlık, sevdiklerinle güzel bir bayram geir.
Sevgi ile kal…