Hayatımıza şekil verenleri çocuklarımıza miras bırakmak

Geçen sabah Michael Jackson’un ölüm haberi ile uyandım sayılır. Aklımdan ilk geçen gençliğimin bir parçası daha gitti idi.

Yıllar evvel Adile Naşit, daha sonra Barış Manço veya Gazanfer Özcan’nın vefaati ile çocukluğumun bazı parçalarını daha kaybetmiştim. Bundan sonra durumlar değişmeyecek, gün be gün hayatımıza şekil ve ilham verenleri yitireceğiz.

Peki çocuklarımıza onların bizi nasıl biz yaptığını anlatabilmiş miyiz? Bugün belki hayatta olmayan babaane veya dedelerimizi ara ara anıyor, onlara aktarıyor muyuz?

Fırsat buldukça dedemin, askeri geçmişi nedeniyle, yemek saatleri konusundaki ısrarını, saat 12:05′de “Nerde bizim karavana..?” diye sorduğunu veya babaanemin bakımına düşkünlüğünü minik kızıma anlatmaya gayret ederim.

Kendi dedesinin geçirdiği uçak kazasını, babasının çocukken yaramazlığını, anneannesinin hamaratlığını da bilsin istiyorum. 

Ablam ile yıllarca kavga edip, Almanyadan kesin dönüş yaptığımız gün kenetlendiğimizi, Jungle Boy, Big in Japan veya Mavi Mavi’nin en sevilen parçalar arasında olduğu zamanlarda annesi ve teyzesinin sitenin basket sahasında arkadaşları ile parti yaptığını veya babasının bazı Breakdance hareketleri öğrendiğini bilmeli.

In the Army now ile Airport’da, Ice Ice Baby ile Stüdyo 54′de dans ederdik… Ortaköy’de gitarını kapanın, bir bara kapak atıp Cuma, Cumartesi geceleri sabahlara kadar Yeni Türkü, MFÖ veya Sezen Aksu parçaları tıngırdattığında, bizler onlara eşlik ederdik.

Anne, babamıza saygılı ama özgürlüğümüze düşkündük. Okul zamanı kantin harçlıklarımızdan kısar, haftasonları *zengin* olurduk.

Bu bir 80′li yıllarda çocuk olmak yazısı daha değildir  - çocuklarımıza kendi çocukluğumuzu anlatmamız gerektiğine dair bir hatırlatmadır.

Ben bugün Marilyn Monroe, Rock Hudson, Elvis Presley, Judy Garland veya Doris Day gibi sanatçıları ve başyapıtlarını biliyorsam… Kızımın da Barış Manço, Michael Jackson veya Madonna’yı tanıması gerekecek. 

Onlar bizi BİZ yapan kültürümüzün parçalarıdır… yediğimiz yemek, içtiğimiz su kadar önemli yapı taşlarımızlardır.

Popularity: 5% [?]

İlgili yazılar:

1. “Modern” Pollyanna Bugün ani bir karar ile Kadıköy Barış Manço Kültür Merkezinde Masal Gerçek Tiyatrosunca oynayan Pollyanna‘ya gittik. Oyundan evvel kızıma öyküden bazı örnekler vermeğe çalıştım: “Bebeği kaybolsa, başka oyuncaklarım var diye sevinir, herşeyden mutlu olmasını bilir, mutluluk oyunu oynar…” gibi. Müzikli, danslı bir gösteri olacağını biliyordum ama oyunun ilerleyen dakikalarında koreografın gönlünde yatanın yetişkinlere yönelik bir işte çalışmak olduğunu düşündüm. Oyunun tüm konusu sanki birbirine eklenmiş parçalardan oluşuyordu: durup dururken “dişler fırçalanmalı” mesajı veriliyor, hiç yoktan bir bahçıvan ortaya çıkıyor veya sahneler değişiyor. Daha en başında “Ben çok dürüstüm, yalan – dolan sevmem” diyen hizmetçi, Jimmy’yi Polly Teyzeden saklamak için yöntemler…...
2. Michael Jackson Partisi (iyi dost, acı gün ilişkisi) Her gün bir kişinin yüzüne böylesi bir mutluluk yerleştirebilmek istiyorum....
3. Altın Öğüt #4: Hata yapacağınızı baştan kabul edin Veli olmak uzun bir yolculuktur Daha hamileliğinizde onca çocuk eğitimi kitabı yutmadıysanız, size büyükleriniz şöyle yap, böyle yap diye tavsiyeler vermediyse bile, çok vaktiniz var. Deneme yanılma yöntemine başvurabilirsiniz… çok vaktiniz olacak çok. Yanılacağınız, yanlış yapacağınız anlar olacaktır. Kendi çocukluğunuzdan etkileneceksiniz. Belki bir an için kendi çocuğunuza güvenmeyeceksiniz. Ben küçükken şu düşünce ile böyle davranmıştım diye hatırlayacak veya daha da farklı bir bakış açısı: "ben büyürken, benim yoktu. Çocuğumun olsun istiyorum" da olabilir. Bazı hatalar yapacağınızı veya bazı durumları berbat edeceğinizi kabul etmeyi öğrenin. Fakat, kendi hatalarınızdan ders alın! Süreklilik bir çocuk için çok önemlidir. 3 yıl boyunca tekrarladığınız bir…...