Geçen sabah Michael Jackson’un ölüm haberi ile uyandım sayılır. Aklımdan ilk geçen gençliğimin bir parçası daha gitti idi.

Yıllar evvel Adile Naşit, daha sonra Barış Manço veya Gazanfer Özcan’nın vefaati ile çocukluğumun bazı parçalarını daha kaybetmiştim. Bundan sonra durumlar değişmeyecek, gün be gün hayatımıza şekil ve ilham verenleri yitireceğiz.

Peki çocuklarımıza onların bizi nasıl biz yaptığını anlatabilmiş miyiz? Bugün belki hayatta olmayan babaane veya dedelerimizi ara ara anıyor, onlara aktarıyor muyuz?

Fırsat buldukça dedemin, askeri geçmişi nedeniyle, yemek saatleri konusundaki ısrarını, saat 12:05′de “Nerde bizim karavana..?” diye sorduğunu veya babaanemin bakımına düşkünlüğünü minik kızıma anlatmaya gayret ederim.

Kendi dedesinin geçirdiği uçak kazasını, babasının çocukken yaramazlığını, anneannesinin hamaratlığını da bilsin istiyorum. 

Ablam ile yıllarca kavga edip, Almanyadan kesin dönüş yaptığımız gün kenetlendiğimizi, Jungle Boy, Big in Japan veya Mavi Mavi’nin en sevilen parçalar arasında olduğu zamanlarda annesi ve teyzesinin sitenin basket sahasında arkadaşları ile parti yaptığını veya babasının bazı Breakdance hareketleri öğrendiğini bilmeli.

In the Army now ile Airport’da, Ice Ice Baby ile Stüdyo 54′de dans ederdik… Ortaköy’de gitarını kapanın, bir bara kapak atıp Cuma, Cumartesi geceleri sabahlara kadar Yeni Türkü, MFÖ veya Sezen Aksu parçaları tıngırdattığında, bizler onlara eşlik ederdik.

Anne, babamıza saygılı ama özgürlüğümüze düşkündük. Okul zamanı kantin harçlıklarımızdan kısar, haftasonları *zengin* olurduk.

Bu bir 80′li yıllarda çocuk olmak yazısı daha değildir  - çocuklarımıza kendi çocukluğumuzu anlatmamız gerektiğine dair bir hatırlatmadır.

Ben bugün Marilyn Monroe, Rock Hudson, Elvis Presley, Judy Garland veya Doris Day gibi sanatçıları ve başyapıtlarını biliyorsam… Kızımın da Barış Manço, Michael Jackson veya Madonna’yı tanıması gerekecek. 

Onlar bizi BİZ yapan kültürümüzün parçalarıdır… yediğimiz yemek, içtiğimiz su kadar önemli yapı taşlarımızlardır.

Popularity: 8% [?]

İlgili yazılar:

1. “Modern” Pollyanna Bugün ani bir karar ile Kadıköy Barış Manço Kültür Merkezinde Masal Gerçek Tiyatrosunca oynayan Pollyanna‘ya gittik. Oyundan evvel kızıma öyküden bazı örnekler vermeğe çalıştım: “Bebeği kaybolsa, başka oyuncaklarım var diye sevinir, herşeyden mutlu olmasını bilir, mutluluk oyunu oynar…” gibi. Müzikli,…...
2. Altın Öğüt #4: Hata yapacağınızı baştan kabul edin Veli olmak uzun bir yolculuktur Daha hamileliğinizde onca çocuk eğitimi kitabı yutmadıysanız, size büyükleriniz şöyle yap, böyle yap diye tavsiyeler vermediyse bile, çok vaktiniz var. Deneme yanılma yöntemine başvurabilirsiniz… çok vaktiniz olacak çok. Yanılacağınız, yanlış yapacağınız anlar olacaktır. Kendi…...
3. Alo Anne? Minik yüreğinizin hazır olduğunu düşündüğünüz an itibariyle acil ve bazen de o kadar acil olmayan durumlar için size ulaşabileceği bir numarayı ezberletmenin faydaları sonsuz. Yaklaşık 5 yaş itibariyle Paprika sayıları ve bazı harfleri hatasız tanımaya başladığında bir telefon rehberi hazırladık.…...
4. Dişleri saymaca Akatlarda yeni açılan 5 / 15 "sadece çocuklar için" sloganı ve kapıdan içeri girdiğim andan itibaren dikkatlice düşünülmüş ayrıntılar ile beğenimi kazandı. Çocuğunuzu müzeye götürür gibi, müdahele amaçlı değil, sadece tanımak/tanıştırmak için dişhekimine götürmenin faydasını ileri yaşlarda göreceğinizden eminim....
5. Hayalimdeki İlkokul * Üniformaların kot, tişört ve hırkadan oluştuğu * Ev ödevlerin yaş ile doğru orantıda olduğu, tatil günlerine ödev verilmeyen * Bireye önem verilen * ... Sizin hayallerinizi süsleyen okulda neler olmalı?...