Denge Sağlamak

Önce çalışıyordum, sonra çalışmıyordum, hamile kaldım, doğurdum, çalışmamaya devam ettim, sonra çalıştım, sonra yine çalışmadım…

Benimle benzer süreçlerden geçen var mı?

Çeşitli tempolarda çalışmak ve çalışmamak arasında gidip gelirken zorlanmadım aslında. Araya neredeyse 5 yıl girmesine rağmen, bir pazartesi sabahı işe gidip dün ofisten çıkmışcasına devam ettim. Ancak her dönemde bir başka şey dikkatimi çekti: kendimi bir terazinin üzerinde gibi, bir o yana bir bu yana sallanırken buluyorum. Çalışmazken günlük hayatımı dolduran şeyler birden duraksıyor. O faaliyetlerimin yokluğunu nikotinsiz kalan sigara tiryakisi gibi hissediyorum. Örneğin sırf onları daha sonra bilgisayarda işleyemeyeceğim için fotoğraf çekmemeyi tercih ediyorum.

İşe başladığımdan bu güne fotoğraflarıma, yazılarıma, okuyacaklarıma daha az vakit ayırırken, kızımla geçirdiğim daha az zamanda daha çok şey yapmaya gayret ettiğim açıkca görülüyor.

Sabahları aynı saatte evden çıkıp, 1 saat 15 dakika fark ile eve geliyoruz. Evde bulunmadığım o zamanı telafi etmek için Paprikanın TV zamanından, kendimin ise bahsettiğim faaliyetlerinden feragat etmek zorunda olduğumuza karar verdim. Şimdilik ikimiz de bu durum değişikliğinden sıkılıyoruz diyebilirim. Günler geçtikçe ikimizin arasındaki diyalog gelişiyor, birlikte geçirmek *zorunda kaldığımız* zamanın kalitesi artıyor.

Gün gelecek iş yine bırakılacak… fotoğraf, yazı, kitap, blog… hepsine ayıracak zamanım yeniden olacak ama Paprikamın ilk dişini düşürdüğü gün geri gelmeyecek. Dişperisinin getirdiğini inandığı hediyesine olan heycanı olmayacak. Geçen günlerde yaşanan şeyler tekrarlanmayacak… bu nedenle terazinin kızımın bulunduğu kabına tüm ağırlığımı vermeyi tercih ediyorum. Kısa zamanda bile bana geri dönüşünün kat kat olacağını göreceğim.

Beni ben yapan, mutlu eden, enerjimi dolduran diğer hobilerime ise şimdilik ara vermeli, stoktan yemeli… mutluluk ve enerji kızım ve işimde bulunmalı.

Popularity: 1% [?]

İlgili yazılar:

1. Çalışan Annenin ödediği bedel Beni şahsen tanıyanlar bir işyerinde çalıştığım günlerde benden “çalışmıyormuş gibi yapıyorum” veya “çalışmak bana pahallıya mal oluyor” gibi yorumlar duyuyordur. Günümüzde kadınlar için çalışmak özel bir durum değildir. Tercih veya ihtiaca göre kendileri çalışıp, çalışmamaya kendileri karar verebilirler. Benim için de okuldan sonra çalışmak çok doğal bir süreçti, tıpkı erkek arkadaşım ile bir süre sonra evlenmek gibi veya evlendikten sonra anne olmak gibi. Daha evvel hesaba katmadığım anne olduktan sonra çocuğumun her bir şeyi ilgilenmek istediğimden, çalışmaya vakit kalmayacağı olmuştu. Bir süre sonra Papatyam yuvaya başlayınca, yeniden çalışmaya vakit açıldı… Çalışıp, çalışmama arasındaki farkı böylece daha iyi görme imkanım oldu.…...
2. Çocuklarla Fotoğraf Turu 13 Eylül 2008 – Cumartesi, Çocuklarla Heybeliada Fotoğraf Turu Gelişen teknoloji çocuklarımızın ellerine dijital fotoğraf makinalarımızı film, baskı ve ziyan kaygısı olmadan teslim etmemize imkan tanıyor… Şahsen çocuk anladıkça, ne yaptığını bildikçe bir teknolojiyi kullanmasına izin verme taraftarıyım, ama Paprikanın ara sıra fotoğraf makinamı kullanmasına göz yumuyorum. Beklenmedik kareler bizi pek neşelendiriyor. Yukarıda linkini verdiğim ve başlıkta bahsettiğim programı çok beğendim. Her yönden faydalı: bir ebeveynin çocuğu ile hobisini paylaşırken, vapura binmek, açık havada yürüyüş yapmak, keşife çıkmak… gönül daha ne ister ki? Benim gibi çocuğu henüz 5-6 yaşlarında olanlar konuya biraz daha dikkatli yaklaşacaklardır… yorucu olabilir. Konu mankeni olacak…...