Anne olunca anladım…

Her annenin kaçınılmaz duygu durumlarından birinin, belki de en güçlü aydınlanmasının, bu başlıkta özetlendiğini düşünüyorum.

Anne olunca kızlar annelerini daha iyi anlarmış. Ancak bir anne çocuğun üzerine titremesinin ne demek olduğunu, kendinden önce çocuğu için var olmanın, kariyer sahibi veya ev kadını her annenin her şeyinden önce çocuğunun geldiğini anlar.

 

Elbette anneden anneye farklı tarzlar vardır… dünyanın en rahat kadını anne olunca, çocuğunu sanki karnından çıkartmamışcasına, koruma altında tutmaya çalışır. Diğer yönden en sıkıntılı  kadın, çocuğun doğumu ile kendini öylesine ona adamıştır ki tüm sıkıntıları unutur gider.

Ben anne olunca insanların farklı yapı ve tepkilerinin olabileceğini daha iyi anladım. Kabul etmeyi öğrendim. Her anneye aynı mayadan bir hamur verilmediğini, her çocuğun kendine özgü olduğunu gördüm.

• Annem yaz tatili olduğunda bizi kendi başımıza bırakıp öylesine günlerimizi geçirmemize izin verebilirken, ben çocuğumun planlı bir programı olsun istiyorum.
• Annem bizleri gerekmedikçe çevremizde olan biten konulara dahil etmezken, ben Papatyanın anlayabileceği miktarda bilgileri paylaşmaya çalışıyorum.
• Ben 8-9 yaşlarında okuluma kendim gidip gelirken, gündüz evde yalnız kalabilirken, başka annelerin bu yaşın çocukları için daha çok erken olduğunu düşündüklerini hissediyorum.

Çevrenin annelik rolünüzde büyük etkisi olduğunu kabul etmeli, kendinizi en rahat hissedeceğiniz çevreyi yaratmalısınız. Anne olmadan, nasıl bir anne olmak istediğinizi hayal edebilirsiniz, ancak bu öyle bir anne olacağınızın garantisi değildir.

Çocuk sahibi olmadan, yazılarımı okuyan, çocuğumu yetiştiriş tarzımı beğenen kaç anne sayabilirim ki, şimdi bunu kendilerine kopyalayamıyor, böyle davranamıyorlar.

Titizliklerinden, koruyucu içgüdülerinden veya basitçe çevresel etkenlerinin uygun olmadığından olabilir. Onları da oldukları gibi, aslında çocuklarını canlarından çok seven ebeveynler olduklarını da anne olduğum için anlıyorum.

Popularity: 3% [?]

İlgili yazılar:

1. Anne ola(maya)n Babalar Dünyanın binbir hali var… ideal olan aile formasyonu anne, baba, çocuktur. Vatandaşlık dersinde biz bunu öğrendik. Çekirdek aile önemlidir, korunmalıdır vs… Her zaman işler umulduğu gibi gitmez. Bölünen aileler, iki arada kalan çocuklar, kendilerini feda eden anne/babalar. Üzücü! Son günlerde iki arkadaşım aklımı çok meşgul ediyor: ilki reşit denilebilecek yaşta bir oğlu olan bir baba, ikincisi henüz 4 yaşında bir prensese sahip bir başka baba. İkisi de aynı çok önemli kararı vermişler: Çocuklarına kendileri bakacak, ebeveynlik edeceklerdi. Minik kızın babasını bir an evvel karşıma alma arzusundayım. Çok zor bir dönemin başlangıcında olduğundan, bugün kızı ile ilişkisinde, kızının yetiştiriliş tarzında atacağı…...
2. Empatik Anne/Baba Hamile kaldım, doğum yaptım, kızımı kucağıma aldım eve geldim günlerce ağladım... e ne yapacaktım ben şimdi? Kızımın arkadaşı olacaktım, benim annem gibi otorite değil, bana keyifle yaklaşacağı bir kişi olmalıydım... İyi güzel ama nasıl?...
3. Canım Annem Canım annem, bugüne kadar belki usulen, belki öyle öğretildiği için, belki de böyle gelmiş böyle gidiyor diye kutladığım anneler gününü, son 5 yıldır içimde git gide daha çok kabaran duygular ile kutluyorum....