çocuklaHayat » çocuklaRestoran

Tamirane, Santral İstanbul

Handem — Sun, 30 Nov 2008 23:20:18 +0000

Yıllardır çeşitli yerlerden Santral İstanbul hakkında okuyorduk. Bu hafta sonu ailecek gitmeye zaman ayırabildik (nasıl olduysa?). Güvenlik kapısından geçtiğimizde kendimi Avrupanın ortasında buldum. Modern ve eski yapılar bir arada. Büyük yeşil alanların içinde düzayak ofisler, geniş geniş mekanlar… Kendimi başka bir zamanda hissettim nerdeyse.

Aracımızı park ettiğimiz yerden restorana kadar Paprika kaykayını kullandı. Keşke bisikletini götürseydik, parke taşlarda daha rahat kullanırdı. Restorana vardığımızda Otto Santral ve Tamirane adında iki mekanın olduğunu anladık… İstanbulun göbeğinde olup, kendimi daha bu kadar turist hissetmemiştim. Tamiranenin daha sıcak bir ortam olacağını düşünerek ve içeride oturan çocuklu aileleri de göz önünde bulundurarak, oraya girmeye karar verdik.

Yüksek tavanlı aydınlık mekan, tavandan ısıtılıyor. Serin ama rahat oturulur tamirhane ortamını korumak amaçlı duvarlarda borular, kablo yolları ve sayaçlar ile dekor tamamlanmış. Masa ve sandalyeler çok rahat. Bir kaç koltuk takımı, sehpa veya büyük gruplar için büyük masa da mevcut. Personel salopet tulumlar ile servis yapıyor.

Papatyam burayı çok beğendi, rahat tavırları bunu gösteriyordu. Bu ana kadar benim için de herşey çok güzeldi… bundan sonrası sizlerin yorumuna açık:

Konsept dahilinde basitçe A4′e basılmış menüler ile gelen garson kızımız, menü verebileceğini ama bu menülere kahvaltının dahil edilmediğini belirtti
Ezbere hemen iki kahvaltı tabağı, bir omlet, bir kakaolu süt, bir çay ve bir de tost siparişi verdim… ben su içeceğim dedim
İlk gelen tost oldu
Kakaolu süt pastalar için kullanılan kakaodan yapılmış… acımsı tadı nedeniyle içilmedi
Çay da geldi… bu arada 12 el üç taş oynandı
Omlet geldi
(bekle bekle) kahvaltı tabakları geldi… yanında 3 top ekmek (iki kişi için)

Su bardağımın gelmediğini fark ettiniz değil mi? Sürekli garson kızımızı çevirip: "ekmek lütfen", "bardak lütfen", "sade süt lütfen" diye birşeyler istemek durumundaydım.

Paprikam kahvaltısını "süper" yaptığı için ona söz verdiğim çikolatalı ekmek sipariş vermek üzere kızımızı tekrar çağırdığımda "yok" yanıtı aldım. E bir de hesabı görünce…

Kızmadım, sinirlenmedim… Hayal kırıklığına uğradım! Bence bu en kötüsü..

Josefine Cafe & Baeckerei, Fenerbahçe

Handem — Sun, 26 Oct 2008 21:05:53 +0000

Yaz başında katıldığımız bir organizasyon sırasında varlığından haberdar olduğumuz Josefine Cafe & Baeckerei’ın yaklaşık iki ay evvel Nişantaşında yeni bir şube açtığını öğrenmiştik. Almanların ünlü tatlı ve ekmeklerinin yanısıra kendine özgü simit, poğaça çeşitlerini de bulmak mümkün.

Geçtiğimiz haftasonu üç aile ilk şubesi olan Fenerbahçedeki yerine gitmeye karar verdik. 11 civarında gittiğimiz cafe gayet müsaitken kısa zamanda doldu. Aslında bizim yaptığımız gibi saatlerce oturmaya, geniş geniş yayılmaya izin vermeyen 3 kişilik yuvarlak masaları olmasına rağmen sandalyeleri pek rahat. Hava uygun olduğundan dışarıda oturabildik.

Fenerbahçe şubesinde Nişantaşından farklı olan ayrıntılı düşünülmüş menüler sunuluyor. Menü alışılmışın dışında Almanca Türkçe yazılmış ve ayrıntılı açıklamalar mevcut. Pazar günü olduğundan mı, personelin eğitimsiz olduğundan mı bilinmez servis biraz yavaşdı. Ama keyifli bir kahvaltı/öğle yemeği yapacağımızdan bu bizi hiç rahatsız etmedi. Çalışanlar güleryüzlü ve olağan dışı taleplere açıklardı.

5-11 yaşları arasında 4 çocuğumuz vardı. Mekan onlar için pek elverişli olmasa da, içeride bulunan bazı oyuncaklar (sanırım dükkan sahibinin çocuklarına ait) onları epeyi oyaladı. Diğer masalara gelen daha küçük yaşlardaki çocuklu aileler de Josefine’i bu nedenle tercih ettikleri açıkca ortadaydı… hiç tanışmayan çocuklar birbirleri ile kendilerine ait olmayan oyuncakları değiş tokuş ediyor, keyifle kahvaltı yapıyorlardı.

Yaklaşık 4 saat oturduğumuz cafede kızımız, açık hava ve lezzetli kahvaltıdan olsa gerek, uyuya kaldı. Mutlak "çocukdostu" olarak adlandıramayacağım Josefine, kesinlikle çocuklu aileleri ağırlamaktan memnuniyet duyuyor. Bulundurduğu oyuncaklardan, iki şubenin dekorasyonundan ve çalışanların tavırlarından kendinizi çok rahat hissediyorsunuz.

Bir porsiyon gerçekten ne kadar?

Handem — Fri, 25 Jul 2008 21:05:02 +0000

Evrensel bir dertdir: yiyen çocuk / yemeyen çocuk. Ablam ve ben tam iki uçta olan farklı çocuklarmışız. Ablam yemediğinden 60′lı yılların sonunda olan imkanlar dahilinde balıkyağı ve benzeri iştah açıcı umutlar ile beslenmeye çalışılırken, 70′li yılların başlarında ben yemekte hiç zorlanmadığımdan yediğim kadar yedirilmişim.
Daha 6 aylıkken doktorum “bu çocuk rejime girmeli” kararını vermiş ama ömrüm boyunca fazla kilolu olduğumu söylemeye gerek var mı?
Hamile kaldığımda, içimde bir can büyütmenin sorumluluğu ile beslenmeme çok dikkat etmiş, doğduğundan itibaren de kızıma ayrıca özen göstermiştim. Ancak katı gıdalara geçtiğinde bütün özgüvenim birden gitti…
Ne vermem gerektiği konusunda hiç şüphem olmasa da ne kadar vermem gerektiği konusunda başvuru için güvenecek bir kaynak bulmakta zorlandım.
Sorup soruşturdukça: “bir iki yemek kaşığı”, yarım avuç gösterilerek “şu kadar yeter” veya “bir küçük kase kadar” gibi yanıtlar pek afaki ve yetersiz geliyordu bana.
Paprika 2.5 civarındaydı yabancı bir kanalda beslenme üzerine bir programda 3 yaşındaki çocuğun midesinin ancak kendi yumruğu kadar olduğunu öğrendiğimde, kendimi aydınlanmış hissettim. Birden o güne kadar verdiğim porsiyonların ne kadar büyük olduğunu, gereksiz yemek kavgalarının yapıldığını anladım.
İlk işim çocuk tabak, kase ve bardakları almak oldu. Artık bizim kahvaltı tabaklarımızda bile yemek vermemeye dikkat ediyorum. Restoranlarda yarım porsiyonlar sipariş ediyor, gelen porsiyonların üzerinden bile kendimize aktarıyorum. Gözüme fazla gelen bir miktarın yarısını geçince “Doydun mu?” diye soruyor, olumlu yanıt alırsam yemesinde hiç ısrar etmiyorum.
Şimdi çocukları büyümüş ve gayet sağlıklı olan anneler ile yaptığım görüş alış verişlerinde verilen örnekler: “çocuğum yuvaya kadar sütten başka birşey yemedi, içmedi”, “Deniz 10 yaşına kadar pizza ve sosis ile büyüdü” gibi örnekler veriliyor.
Özetle belki çocuğunuz sizin beklentiniz kadar yemiyor olabilir, ancak her zaman ne kadar yediği değil, ne yediği çok önemli.
Bu konu bitmez - araştırıp, yazmaya devam edeceğim…

Midpoint, Bebek

Handem — Tue, 22 Jul 2008 21:05:13 +0000

Daha evvel yayınladığım Yepyeni Bebek başlığı altına girebilecek bir konu daha aslında… Bebek çehresinin yeni açılan mekanlar ile değişmesi çocukluğumuzdan beri gözde semtlerimizden birinin daha da gözde olmasına sebep oluyor.

Geçen hafta çocuk parkından çıkıp, hemen cadde karşısında bulunan Midpoint’e öğle yemeği için gittik. Haftasonu olduğundan kahvaltı eden, kahvesini içen ve bizim gibi yemek için gelenler gibi karışık bir topluluk ile karşılaşmak mümkün.

Bir apartmanın alt katına yerleşmiş restoran geniş iki veya üç kademeli bir terasa açılıyor. Büyük şemsiyeler sıcaktan kavrulmanızı önlüyor.

Çocukla geldiğinizi gören hostes hanım hemen eline bir paket kuru boya ve bir boyama kağıdını alıp sizi masanıza buyur ediyor. İhtiyaca göre çocuk sandalyesi de sunulmakta.

Menüde çocuklara özel ayrılmış bir bölümde yemekler listelenmiş: Makarna, Köfte, Sosis ve Tavuk (makarna haricindekiler pilav ve patates kızartması eşliğinde geliyor). Buradan verdiğimiz Köfte siparişi masaya geldiğinde asıl süpriz ile karşılaştım, çünkü köfteler gerçekten çocuklara göre ebat ve adetlerdeydiler… Bravo!

Yemek öncesinde gittiğimiz WC de gayet temiz, geniş ve sensörlü sabunluğu sayesinde Paprika ve benim ilgimi çeken bir mekandı (anne veya baba olmayan bir kişi bu cümleye hiç anlam veremeyecektir). Ancak lavabo o kadar yüksekte kalıyor ki, 4-6 yaşında olan bir çocuğun bile yetişmesi mümkün değil. Yoruluyorum artık kızımı tezgah tepelerine kaldırmaktan… Yeni yöntemimiz: mümkün olan yerlerde çöp kovasını çekip, basamak olarak kullanmak.

Özellikle çocuk dostu restoranların bu gibi ayrıntıları düşünmeleri gerekiyor…

TGIF

Handem — Mon, 05 May 2008 07:04:11 +0000

TGIF’in Etiler Şubesine kızımızla ilk gidişimiz 14 Şubat 2005 olmalı. Paprika artık çocuk sandalyesinde oturabiliyor, kendi kendine yemeğini de yiyordu. Bizim için şaşırtıcı bir akşam olmuştu. Daha evvel hiç çocukla ziyaret etmediğimiz bu restoran meğerse ne kadar çocuk dostuymuş?

Kapıda balonlar ile karşılanan minik misafirler yerlerine oturduklarında onlara göre bir servis ve boyama kalemleri geliyor masaya. 3 seçenekli çocuk menüsünden alacağınız yemek, bir gofret veya çikolata eşliğinde geliyor.

Restoran zincirinin kurumsal kimliği gereği çocuklar için bakacak, görecek, üzerinde konuşacak o kadar çok şey var ki… Garsonlar da çok ilgili ve güleryüzlüler.

Bu restoranda ne kendiniz ne de çocuğunuz için en sağlıklı, dengeli beslenme seçeneklerini bulmama ihtimaliniz yüksek, ancak bir Pazar akşamüstü aile yemeği için çok uygun ve rahat.

Gelen topluluk gençler ve bizim gibi ailelerden oluştuğundan çocuğunuzun sesi, oynaması veya sohbetiniz kimseyi rahatsız etmeyecek, hatta tebessümle karşılanacaktır.

Beni rahatsız eden şey sigara içen ve içmeyenlerin iyi ayrılmış olmaması. Biz genelde arka terasda (kışbahçesi) oturmayı tercih ediyoruz. Orası hem daha aydınlık, havadar ve başkaları tarafından az kullanılan bir bölüm. Bana kalırsa bu ve barın bu kısmında kalan bölümü tamamıyle sigarasıza dönüştürmeleri uygundur. İçeride sigara içen masadan 3 metre bile uzakta otursanız dumanı size gelecektir.