Tüm bunları yaparken de çağımızın en önemli konularından olan Sağlıklı Beslenme hakkında da onu bilgilendirme fırsatını kaçırmıyorum. Nedense ben büyürken yemek pişirmenin sanki sihirbazlık gibi başarı ile yapılması imkansıza yakın bir meziyetmiş gibi düşünmesine de engel oluyorum.

Geçenlerde UNO Blogger Sofrası aracılığı ile gelen paketten Alman Esmer Ekmek çıkınca çok sevindim. Bol tahıllı sıkı bir dokuya sahip olan (içinde barındırdığı B, E vitaminleri, mineral ve proteini de unutmayalım) bu ekmek ile tam Türk usulü bir "davet" hazırlamaya karar verdim.

Evde her daim bulundurduğum ahşap şişlere dizmek üzere

• domates (çekirdekleri alınmış)
• beyaz peynir (az yağlı)
• salatalık
• UNO Alman Esmer Ekmeğini uygun ebadlarda kestim.

Alternatif olarak minik domates, renkli paprikalar, türlü kaşar peynirleri de kullanılabilinirdi…

Kızım ile keyifle dizdiğimiz şişlerimizi, çayın yanında sunduğumuzda "davetli" oyuncak bebekler şaşkınlıktan baka kalacaklar…

Birçok anne baba özellikle ikinci çocuğunu doğurmakta çekingen davranıyor. Akıllarında türlü soru işaretleri döneniyor: "ya ilk bebeğim gibiyse?", "ya ilk bebeğim gibi değilse?", "ilki çok rahattı - ikincisi kesin yaramaz olacak", "ben ablam ile kedi-köpek gibiydim, ikinci’ye hiç cesaretim yok"…

• Bütün çocuklar ayrı birer bireydir ve kendilerine has özellikleri vardır.

Henüz doğmamış bebeğinizden birine benzemesini veya benzememesini bekleyemezsiniz. İlk bebeğinizde de olduğu gibi ikincisine de klasik müzikler çalın, kitaplar okuyun, ihtiyacı olan ilgi ve şevkati verin o da kendine has kişiliği ile gelişecektir elbette. İkizlere tek tip kıyafet giydirilir ya… onlar aslında bireydirler - belkide aynı şeyleri giymekten hoşlanmıyordurlar. Kardeşlerin de bir kalıptan çıkmasını beklemeyin.

• Çocuklarınızın her biri bir diğerinden farklı olacaktır, bu farklılığı kabul etmeli ancak çocuklarınızı eşit şekilde sevmelisiniz.

Büyük kızınız Legolar ile şaheser yapıtlar yaparken, küçük oğlunuz 4 yaşında bebekler ile oynamaya merak sarabilir. Ataerkil topluluğumuza "light" gelen bu durum çocuk gelişimi açısından aslında çok doğaldır. Müzik sever bir ailenin son bireyi herhangi bir enstrüman çalmak istemeyebilir. Koyduğunuz hedefe oranla çocuğunuza sevginiz ile ödüllendirmeniz, şevkat göstermeniz ona başarısız olduğu takdirde sevginizi hak etmeyeceğini düşündürür.

• Hayallerinizdeki çocuk yerine karşınızda duran çocuğunuzun kişiliği hakkında düşünmelisiniz.

Her anne baba istemezmi dünyaca ünlü avukat oğlu, doktor kızı olsun? (Çok hassas olan sağlık konusuna yanaşmayacağım bile) Ancak hayallerinizdeki çocuk ile çocuğunuzu yarıştırmaya başladığınız anda gerçek çocuğunuz kaybetmeye mahkumdur. O git gide yükselen eşiklere yetişemez ve hep daha fazlasını isteyen insanoğlunu hayal kırıklığına uğratır. O noktadan itibaren kendi özgüvenini yükseltmek ve yeni başarılara koşmak onun için git gide zorlaşacaktır.

• Çocuklarınızı başkalarının çocukları ile karşılaştırmaktan uzak durmalısınız.

Çocuğunuzun sınıf arkadaşı veya kuzeni farklı ortamlarda, farklı şekillerde beslenirken, farklı gelişimler göstermiştir. Bugün bir sınava ikisi aynı miktarda çalışsalar bile sonuçlarının aynı olacağı anlamına gelmez. Daha evvel de örneklerini verdiğim çocuğun birey olduğunu kabul etmenin önemi burada tekrar kendini gösteriyor. Kendinizi de "diğer" anne babalardan farklılaştırma fırsatı yaratabilir, çocuğunuzun sonucunun ne kadar iyi veya kötü olduğuna değil - oraya giden süreçte nasıl davrandığına odaklanabilirsiniz.

En büyük şansımız “çocuk sahibi” olmaktır. Sürpriz paketinizden ne çıkarsa çıksın onun kıymetini bilin. Özürlü bile olsa o çocuğu sevmeyi ve kabul etmeyi öğrenmek gerekir. Çocuğunuzu zorla kendi hayallerinize uydurmaya çalışmayın boşuna zaman kaybedersiniz. Çocuğunuzu iyi gözleyin. Çocuğunuz 8 yaşına geldiğinde artık yeteneklerini net olarak görebilir, nelerden hoşlanıp nelerden hoşlanmadığını çok daha iyi anlayabilirsiniz.

Dün nihayet uzun zamandır beklediğimiz bu oyuna gidebildik. Kızım (tavsiye edilenin aksine) yaklaşık 2.5 yaşından beri bir çok tiyatro gösterisine gitmiştir. Sanırım bu seyredeceğimiz 3. Pinokyo versiyonu olacaktı. Farklı gösteriler, farklı yorumlar… hikayenin pekişmesi ve farklı bakış açılarını görmesi için ne güzel bir fırsat.

Sezon açılınca bol bol tiyatrolara gitmeye çaba göstersek de… her bir tiyatro grubunu yakından tanımıyorum. Ancak bu grup ve bu oyun yakından tanımaya ve takip etmeye değer. Uzun ve karmaşık bir hikaye olan Pinokyoyu çok yalın ve eğlenceli bir halde sunuyorlar. Kostüm ve sahne dekorları hikayeyi anlatacak kadar zengin ama az sayıda, sahne üzerinde nereye odaklanacağınız çok net.

Yaklaşık 1 saat süren tek perde müzikal hiç tempo düşürmeden minik yüreklerin ilgilerini sürekli üzerinde tutabiliyor. Oyunun sonunda çok keyifli bir melodiyle söylenen "Pino Pinokyo Pino Pino Pinokyo" şarkısı günlerce çocuğunuzun ve sizin dilinize dolaşacağı garantidir.

Geçen ramazan bayramını da kapsayan uzunca bir seyahat yaptığımızda, bayram sabahı babamdan aldığım bir yanıt beni kendime getirdi. "Bir bayram daha geçiyor ve biz yine yalnız…"

Bu bayram başka olmalıydı. Babamları bir kaç haftalığına evimde ağırlamak üzere davet ettim. Davet gerektiğinden değil ama naz yaparlar işte. Daha iki gün evvel geldiler ve biz (hepimiz) ne yapacağımızı şaşırdık. Evimizin alışkanlığı olmayan sofralar kuruluyor, gün içinde çaylar demleniyor, birlikte gezmece programları yapılıyor, akşam olduğunda herkes gran tuvalet TV karşısında oturuyor…

Ama kesin kararlıyım: Bu bayram başka olacak! Çiçek ve çikolatalarımızı alıp, büyüklerimizi gezeceğiz, kuzenlerimi ağırlayacağız, el öpeceğiz, hal hatır soracağız… reklamlardaki yalnız ailelere dönüşmeyeceğiz. Zor olacak - alıştığımızın dışında kalacak - ama olacak! Belki "eski" bayramlara benzemeyecek - ama olacak!

Herkese sevdikleri ile mutlu ve sağlık dolu bayramlar dilerim.

Gün boyu koşturuyor, çocuğunuz ile arada boş kalan bir zaman diliminde dört dörtlük ilgileniyorsunuz… yeter mi? Tam tadına varacakken, size dün okulda başına geleni anlatacakken veya yeni becerisini sergileyecekken saatinize bakıp: "ooo bak kaç olmuş bilmemne vakti geldi! " diye ajandanızdaki bir sonraki satıra geçmek zorundasınız.

Hepimiz tecrübe ettik bu durumu. Çalışan, çalışmayan, tek veya çok çocuk ebeveynleri, anneler ve babalar istisnasız herkes bir kez olsun bu durum ile karşı karşıya kalmıştır. Peki sizin temponuz çok yoğun, evde oturan - çocuğa bakmakla yükümlü olan ilgilensin?

işte hiç de öyle olmuyor… örnekleyelim:

Büyükanne/Büyükbaba

Onlar torunlarını çok severler… yıllar evvel kendi çocuklarına veremedikleri şevkat ve ilgi ile yaklaşır, birlikte geçirdikleri her saniyeye değer verirler. Hepimiz büyükanne-babaların bizlere disiplin namına izin vermediklerini torunlarına serbestçe yaptırdıklarını biliriz. Aradaki nesil farkı da cabası… elbette çocuğunuz eski, belki sizin bile hatırlamadığınız, oyunlarda ustalaşıyor olablir ama dede yorulduğu zaman 3-4 yaşındaki torununu 2 saatlik kestirmesi boyunca TV karşısında bırakma konusunda da bir mani görmez.

Bakıcı/Dadı

Fazla söze gerek yok, kimisi bir melek, kimisi süper abla, kimisi hırsız, kimisi vurdumduymaz… bu liste daha uzar gider. En sonunda baktıkları çocuklara kendi kardeşleri gibi değer veren, dikkat eden bir avuç eğitimli dadı vardır. Çocuğunuzun böylesine denk geldiğini görmek için bile kendisi ile düzenli zaman harcamalı, onun duygularına kulak vermelisiniz.

Özetle:

• Çocuk anne babasından ilgi bekler.
• Bu ilgi olmadan çocuk uzun vadede sağlıklı bir gelişim gösteremez.
• Çocukları ile yeteri kadar vakit geçiremeyen ebeveynler, çocukluklarının ergenlik döneminde sorunlar ile karşılaşacaktır.
• Ebeveynler çocuklarına gösterdikleri ilginin hedefe yönelik değil sevgiye dayalı olduğundan emin olmalı.

İngiltereden bazı istatistikler:

• Ailelerin artık sofrada buluşmadıklarını; haftada bir, sadece 15 çocukta bir, ailelerin birlikte sofrada yemek yediklerini göstermekte
• Çocukların davranışları gördüklerinden etkilenmektedir. İngiltere’de yaşayan 3 yaş grubu çocuklarının yarısının odasında TV bulunduğunu; sürekli TV seyreden çocukların okuma-yazma becerileri göstermektedir.
• Ayrıca TV ile iletişime itilmiş çocuklar, ergenlikte asla ana-baba sözü dinlemez. TV ailenin yerini alamayacağı gibi aile içi parçalanmalara neden olur.

Önemli olan aile olarak çocuk ile birlikte bir şeyler yapılabildiği hissinin yaratılmasıdır. Çocuğunuzla birlikte vakit geçirebileceğiniz aktiviteler yaratmalısınız: bisiklete binmek, tenis oynamak, yürüyüşe çıkmak vb. Sadece hedeflere ulaşmak yeterli değildir. Çocuğun ödevini kontrol ederek veya spor gösterisine katılarak görevimi yaptım mantığı doğru değildir. Çocuk ile birlikte oynamak, dans etmek ve ona sevildiğini hissettirmektir önemli olan… Anne ve babaların çocuğa içten sevgi göstermeleri gerekir!

Önerim…

• Ailece sofraya oturun.
• Birlikte haftanın belirlenmiş bir gününde ve saatte 15-20 dakikalık bir oyun oynayın (bizim bu ara favorimiz Kızma Birader).
• Uykudan evvel on(lar)a kitap okuyun (dil ve kelime hazinesinin genişlemesine de faydalı).
• "Bugünün en iyi/kötü/komik olayı neydi? " diye sormayı alışkanlık haline getirin…
• Baba (genelde her gün dışarıya çıkıp, parayı kazanan kişi olarak gördüğümüzden kalıp olarak adlandırılmıştır) belli bir gün haberlerini internetten okusun (gazete veya TV’ye atlamasın), işten çıkmadan bir kaç bisküvi atıştırsın (acıkmasın) da gelsin eve. O gün onun çocuklarını yatırma günü olsun.

Bugünlerde çocuğunuza yapacağınız zaman yatırımları, size ergenlik çağında olumlu tepkiler şeklinde geri dönecektir.

Çok kısa sürede davranış ve rutinlerinizde göstereceğiniz bu değişikliklerin ailenize olumlu etkilerini göreceğinizden eminim. Uzun vadede yapabileceğiniz en iyi yatırımlardan biri olacağını garanti ederim.

İçimde tarif edilemez ölçüde kötü duygular beslediğim bu suç hakkında benim ifade edemediklerimi annecocuk.com kaleme almış. Daha bir kaç saat evvel babaolmak.com sayesinde haberdar olduğum bu kampanyaya 1200′ü aşkın kişi imzasını atmış bile. Hareketlerini göndülden desteklediğim annecocuk.com’a teşekkür, benim gibi blog/web/köşe/sütun (adı her ne ise kitlenize ulaştığınız) yazarların bu konu ve kampanyaya dikkat çekmeye davet etmek istiyorum.

Çocuk Hakları Sözleşmesi’ne göre;

• 18 yaşına kadar herkes "Çocuktur ".
• Çocuk, yaşla ve olgunlaşma ile gelişen ihtiyaçlara sahip bir "bireydir ".
• Çocuk hakkında alınan her kararda çocuğun "görüşü " alınmalıdır.
• Çocukla ilgili her işlemde "çocuğun yüksek yararı " gözönünde bulundurulmalıdır.
• Çocuklar herhangi bir "ayrımcılığa " maruz kalmaksızın "eşit " olarak "doğuştan " haklara sahiptirler.
• Anne-baba "sorumluluğu " esastır. Devletler anne babanın bu sorumluluğunu yerine getirmesine destek olmalı, anne babanın sorumluluğunu yerine getirmedikleri durumlarda sorumluluğu devir almalıdırlar

Ülkemiz, bu konuda taraf olmasına, gerekli imzaları atmasına rağmen maalesef gerekli düzenlemeleri yapamadığı gibi gerekli yaptırımı da uygulayamamaktadır.

Biz aşağıda imzası olanlar;

1. Cinsel taciz suçu yürürlükteki T.C.K’da şikayete bağlı suç unsuru olarak sayıldığından ve cezaların düşük tutulduğunu göz önüne alarak, bu insanlık dışı suçun, çağdaş ülkelerde olduğu gibi şikayete bağlı suç unsuru kapsamından çıkarılmasını, şikayetçi olunmasa da kamu davası niteliğinde değerlendirilerek, kanıtlandığı takdirde çocuklarımızın bedenen ve ruhen yaralanmaması için, gerekli yasal düzenlemelerin tarafınızca bir an önce yapılmasını ve yaşama geçirilmesini, yasaların bu tür sapkınlıkları en ağır şekilde cezalandırmasını;
2. Tacize, tecavüze ve her tür cinsel istismara uğrayan çocuklar için özel terapi merkezlerinin kurulmasını ya da var olan kuruluşlardaki bölümlerin açılmasını ve uzmanların yetiştirilmesini, mağdurların kendilerini güvende hissetmeleri, dolayısıyla yaşadıklarını deşifre edebilmeleri icin gerekli ortamın sağlanmasını;
3. Kreşlerden başlayarak tüm okullarda düzenli olarak bilinçlendirme çalışmaları yapılmasını, çocukların bilgilendirilmesini, öğretmenlik eğitiminin içinde yer almasını;
4. Bu konuda denetim makamı olan kişi ve kuruluşların görevlerini eksiksiz ve objektif bir şekilde yerine getirmelerini talep ediyoruz.

Bir ülkede mağdur olan insanları kanunlar korur.

Kanuna inancımızı yitirmek istemiyoruz.

Saygılarımızla.

Restoranda koşuşturan çocukların gürültüsü, AVM otoparkındaki egzost, gün içinde sitenizde korna çalan otomobiller artık kabul edilemez bir durumdur. Dünyadaki ekonomik kriz, savaş ve kötülüğe değinmeyeceğim bile… Herşey toz pembe olmalı. Olumlu. Barışık. Bebeğim için mükemmel bir dünya!

Gerçek bu değil! İleride bu mükemmel dünyayı yaratacak bir kişilik; vatana, millete, kendine hayırlı, para ile barışık, empatik… (boşlukları siz doldurun) bir çocuk yetiştirmek istiyorsanız temelden başlamalı ileriye yönelik düşünmelisiniz.

Şimdi oturup düşünmek için geç kalmış değilsiniz. 2 dakika içerisinde bir liste oluşturun kendinize. Listenin başlığı da: "İyi bir insanda aradığım özellikler nelerdir?" olmalı. Listelediğiniz becerileri çocuğunuza kazandırmak için hemen yatırım yapmaya başlayabilirsiniz.

• Empati

Ağlayan bir arkadaşı, sokakta mendil satan bir çocuk, üzülen/sevinen bir sporcu (örn: TV’de gördüğünüz), dilenen bir yabancı size iyi örnek ve sohbet kaynaklarıdır. Önceleri kişinin olası duygularını açıklamak ile başlayabilir, ileri zamanlardaki sohbetlerinizde: "sence ne hissediyor?", "sence neden öyle yaptı?" gibi karşısındaki kişiyi anlamaya yönelik sorular sorabilirsiniz. İki kardeş arasında olabilecek bir tartışma sonrasında abla veya abi’ye kendini kardeşinin yerine koymayı önerebilir "ben sana böyle yapsaydım, sen ne hissederdin/yapardın?" diye durumu analiz edebilirsiniz.

• Para ile barışık

Maddi imkanlarımızın ağaçlarda yetişmediği bir gerçek. Çocuklarımız maalesef bunu pek kolay öğrenemiyorlar. Hele anne babanızın size sağlayamadığı fırsatları çocuğunuza sunmak sizin içinizi yakıp yıkıyor ise… Kendinizi dizginleyin… O rafta gördüğünüz, çocuğunuzun gözlerini yıldızlardan daha çok parlatacak şeyi almayın. En yakın doğumgünü veya yılbaşını bekleyin. Hak etmesini sağlayın. Bir şeyi haftalar veya aylarca beklemiş olmanın o şeye katacağı değeri unutmayın. Kendi çocukluğunuzu hatırlayın.

• Ev işlerinde becerikli

Küçüklüğümden şöyle anılarım var, örnekleyeyim: Cumartesi günleri evimizin temizlik günüydü ve anneme yardım etmek isterdim. Aldığım yanıt: "Bırak şimdi, bir de senin arkandan temizlemek ile uğraşamam." Ne kadar doğal bir tepki değil mi? Zaten 4 kişinin yaşadığı evi baştan aşağı kendi başına temizlemek zorunda kalan bir anne, çocuğunun oyunsu yardım etme arzusuna yanıt veremiyor. Canı burnundayken işini bir an evvel bitirmek istiyor. Sonuç? Ev işlerinden hiç mi hiç anlamam. Pratik değilimdir. En basit iş, saatler sürebilir. Kızım şimdi kimden örnek alacak da kendi becerilerini geliştirecek? 5 yaşında bir çocuk (kız erkek fark etmez!) bulaşık makinesini doldurabilir, boşaltabilir, çöpü kapının önüne koyabilir, yapılan alış verişin boşaltılıp, yerleştirilmesinde yardımcı olabilir… yeter ki fırsat tanınsın. Yaptıkları takdir edilsin. Haftada 5 kez başarı ile tekrarlanan görev karşılığı bir üst paragrafda bahsı geçen hediyeyi almasına hak kazanılabilinir.

• Okusun (okul veya kitap, sanki bunlar ilintili)

Daha anlamaz diye geçiştirmeyin, kitabı yanından hiç eksik etmeyin. 8-9 ay itibariyle resimli kitaplar okuyabilir, gösterilen resim üzerinden: "Bak çiftçi domuzlara yem veriyor. Yandaki ahırın içinde de inekler var. Çiftçinin kızı onları sağacakmış. Elindeki kovadan belli…" diye anlatabilirsiniz. 1.5-2 yaş itibariyle artık çocuğunuzun bir kaç kitaplık, kendine ait, kütüphanesi olmalı. Sizi okurken görmeli. Siz ona günlük rutininizin içinde okumalısınız… Sıkıldıkça TV kumandasına değil bir kitaba başvurabileceğini bilmeli. "Ama çocuğum şimdi 5-6 yaşında. Şimdi ne yapabilirim?" diye soruyorsanız, gecikmiş değilsiniz. Akşamları 15 dakika daha erken yatağa birlikte gidin, ona sevdiği kitaplarından kesit kesit okuyun. Ertesi güne kalacak hikaye heycanı arttıracak, merak uyandıracaktır. Seneye kendi okumaya başladığında ise sizin bitirmediğiniz hikayeleri kendisinin bitirmesine teşvik edecektir. Rutin ve süreklilik çok önemli.

Bütün bunların yanısıra nerede duracağınızı da bilmelisiniz. Çocuğunuzu sporu sevsin diye yüzmeye, baskete ve futbola eşzamanlı yazdırmışsanız - baştan kaybedeceğiniz bir savaşa girdiğinizi söyleyebilirim. Sırasıyla bir spor dalını deniyor ve çocuğunuz 3. haftayı da ağlayarak tamamlıyorsa belki bu sporun ona gerçekten uygun olmadığına karar verme vakti gelmiştir. Veya hayati bir beceri olan yüzmekten hoşlanmadıysa, ona havuzun bir ucundan diğerine 2 kez sorunsuz yüzebildiği zaman artık devam etmek zorunda olmayacağını söyleyebilirsiniz.

Özetle atalarımız doğru söylemiş: "Ağaç yaşken eğilir" yeter ki ona ihtiyacı olan sevgi ve ilgiyi verelim.

Kendisi 3 yetişkin çocuk annesi, bir eğitim danışmanı, yazar ve eğitmendir. Farklı çocuk çalışmaları üzerine kurslar vermeden evvel okul öncesi ve ilköğretim  öğretmeni olarak çalışan Tassoni, aynı zamanda bir yuva zincirinde Birleşik Krallık (UK) Eğitim ve Staj Müdürü olarak görev almış.

Konferansın amacı anne babaların çocuklarının güven ve mutluluk içinde büyüme ve gelişmelerine yardımcı olacak gerekli becerilerini gözden geçirmelerini sağlamaktı.

1- Uzun vadeli düşünün!

Bir çok ebeveyn yakın geleceğe odaklanır. Çocuğunuz için önceliklerin neler olduğunu sıralamaya çalışın. Sahip olmasını istediğiniz değerler, sosyal ve akademik becerileri gibi.

2- Çocukların ebeveyn ilgisine ihtiyacı olduğunun bilincinde olun

Çocuklar ebeveynlerinden ilgiye ihtiyaç duyarlar. Bu ilgi olmaksızın uzun vadede kuvvet bularak büyüyemezler. Küçük yaşlarda çocukları ile zaman geçirmeyi ihmal eden ebeveyn, ergenlik çağlarında zorluk çekebilir. Ebeveynin gösterdiği bu ilginin hedefe yönelik değil, sevgi dolu olmalıdır.

3- Size verileni tanıyın, ona itibar edin

Tüm çocuklar birer kişiliktir ve kendilerine özgü özelliklere sahiplerdir. Her bir çocuğunuz farklı, bunu kabullenmeli ama eşit değerde sevmelisiniz. Çocuğunuzun kişiliğini düşünün, hayalinizdeki çocuğunkini değil. Başka ailelerin çocuklarına bakmaktan sakının.

4- Hata yapabileceğinizi kabullenin

Ebeveyn olmak uzun bir yolculuktur. Kendi çocukluğunuzdan etkilenerek, hata yapacağınız zamanlar olacaktır. Bazen hata yapabileceğinizi veya bir durumu yanlış yönettiğinizi kabullenin. ANCAK hatalarınızdan öğrenin

5- Asla temelleri gözardı etmeyin

Çocukların karşılanması gereken temel ihtiyaçları vardır: Uyku, Beslenme, Teşvik, Sevgi ve İlgi, Övgü ve Onaylama.

6- Çocuğunuz ile ilgili beklentiniz adil olmalı

Davranışlar çocuğun gelişim seviyesine bağlantılıdır. Çocuğunuzun yaş dönemine uygun sizden olan ihtiyacı hakkında bilgi sahibi olun. Sürekli ve adil olun. Küçük yaşta çocukların "istisna"ları anlamayacaklarını bilin.

7- Çocuklar ailenin parçası olmalı, yöneticisi değil

Bizler çocuğun ihtiyaçlarını düşünürken, onlar aileyi veya alınacak büyük kararları yönetmemeli. Küçük Sultanlar büyüdüklerinde güvensiz olabiliyorlar. Büyük kararlar alması gereken bir çocuğun çocukluğunu yaşaması çok zor.

8- Kardeşler arasında birlik kurun

Her bir çocuğunuzun ailenizde hangi özel role ve yere sahip olabileceğini düşünün. Çocuklarınızı karşılaştırmayın. Birinin "uslu" diğerinin "yaramaz" olmasına izin verin. Birinin başarısını hepiniz kutlayın. Birlikte oynadıkları veya birbirlerini destekledikleri için çocuklarınızı ödüllendirin.

9- Ebeveynlik tarzınızı duruma uydurun

Uzun ebeveynlik yolculuğunuzda durumlarınızın değişeceğini fark edeceksinizdir. Çocuklarınız büyüdükçe tarzınızın da değişmesi gerektiğini öğrenmelisiniz. Onlar büyüdükçe daha çok kararlar verebilmeli, daha çok sorumluluk alabilmeliler.

10- Her dönemin keyfini çıkartın

Çocuğunuzun her döneminin özel olduğunu kabul edin. Kimsenin "en kolay zamanları" veya "hele bir 15 olsun" diye anlatacağı efsanelere kanmayın, her bir çocuk kendine özgüdür. Çocuğunuz ergenlik çağlarına geldiğinde de eskisi kadar ona zaman ayırdığınızdan emin olun.

Bol Şans!

Katılan uluslararası konuşmacılardan biri olan Peter Lockey eğitimde kukla kullanımının önemini anlattı, örnekler verdi. Birkaç kutu ve valizden çıkardığı türlü el kuklaları parmak boyundan, bir küçük çocuk boyuna kadar değişiyordu. Aslında eğitmen olan Bay Lockley, eğitimleri sırasında sınıf içinde sıkça kuklalar kullanırmış. "Nasıl yani?" dedirttiren bu konu derinleştikçe çok anlamlı ve eğlenceli bir hal aldı.

Daha konuşmasının başında önemle üzerinde durduğu bir ayrıntı çocukların kuklaları her zaman "canlı" görmeleri gerektiği idi. Önünde bir valiz ile çalışmasının nedeni de buydu. Seyircinin görmeyeceği bir şekilde kuklayı eline geçiriyor ve hareketli bir şekilde konumlandırıyor. Nerdeyse dirseğine kadar eline geçirdiği köpek kuklasını diğer kolu ile kucaklarken, bir parmağına geçen minik fare kuklasını iki avcunun içinde saklıyordu. Bazı kuklalar ağız hareketi gerektiriyor. Bazıları sessizce etrafa bakarken, diğerleri içlerinde bulunan pompalar sayesinde öten sesler çıkartabiliyor.

Beni çok etkileyen bu sunumdan aldığım, orjinali web sitelerinden de bulunabileceği, notları tercüme ederek paylaşmak istedim.

• Bir kukla, tüm müfredatta uyarlanabilecek, önemli roller oyna yabilir. Öğrenim zorluğu yaşayan veya özel eğitim ihtiyacı duyan çocuklar bir kuklanın derse getireceği yeni boyuttan çok yararlanacaklardır.
• Çocukların kuklanın yaptığı hataları düzeltmesine imkan tanıyın. Bir toplama veya heceleme hatasını düzeltebildikleri zaman, üzerlerindeki baskı azalacak, çocukların öğrenmek için ihtiyacı olan alan açılacaktır.
• Utangaç veya çekingen çocuk kendisine "ilgi" gösteren bir kukla ile büyüklere paylaşmadığı şeyleri konuşacaktır.

Teknik hakkında ipuçlar

• Bir el veya kolun, çıplak veya kukla ile, yapabileceği hareketleri araştırın. Kullanacağınız kuklaya göre hangi hareketlerin uygun olacağını düşünün. Bu çok bariz görünse de, inandırıcı kuklacılık için çok önemli bir unsurdur. Uzun diyalog ve hareketlerden kaçının. Etkin d avranış biçimi veya destekleyici eşyaların kullanımı kelimelerden daha güçlü olacaktır.
• Büyük bir kuklayı örneğin hikaye zamanında kullanarak, kitabın dramatik etkisini arttırabilirsiniz. Kuklanın dizinizde oturmasına izin verin. Sizin en iyi dinleyiciniz olablir. Hikayenin önemli noktalarına tepki verebilir, sayfaları çevirmenize yardımcı olabilir.
• Bir kukla haftalık "misafiriniz" olabilir ve çocuğa son görüşmelerinden bu yana neler yaptığını anlatır. Güncel konunuz ile ilgili bir eşya getirip (sonbaharda kozalak gibi) çocukların incelemesine izin verebilir.
• Kuklanız ile kuracağınız göz teması çok önemlidir. Birbirimiz ile konuşurken gözlerimize bakarız. Kuklanız ile konuşurken de bunu yapmalısınız.
• Çocukların dikkatini çekebilmek için profesyonel kuklacı veya vantrilok olmanıza hiç gerek yok. Ağız hareketleri yapabilen bir kukla kullanıyorsanız çocuklar dudaklarınızı değil, onu takip edeceklerdir. Onlar kuklanın canlı olmasını isterler, eğer siz onu konuşturduğunuzu saklamazsanız, çocuklar da bu gerçeği öne çıkartmak için bir neden aramayacaklardır.
• Bir ayna karşısında çalışın. Kuklanıza aşina olun, sizinle TV seyretmesine izin verin…
• Kuklanın illa konuşmasına gerek yoktur. "Üzgünüm kurbağnın sesi kısılmış" veya "Ejderha çok çekingen sadece bana fısıldayacak" şeklinde bir açıklama yapın. Artık sadece hareketlerine odaklanmakta serbestsinizdir.

Kuklayı nasıl kullanabiliriz

• Çocuğun kuklayı İlk ortaya çıktığından "evine" dönene kadar hep canlı gördüğünden emin olun.
• Göz teması çok önemli

1. Kukla bir çocuktan diğerine baksın - kukla neyden bahsettiğini biliyor.
2. Hızlı ileri geri bakış endişe ifade eder.
3. Hızla iki kez ileri geri bakış şaşkınlığı ifade eder.
4. Hiç göz teması kurmamak da çok yardımcı olur - eğer kuklanın adını kullanarak bir soru sorduğunuzda kendisi tavana veya başka bir yere bakıyorsa, sizi görmezden gelmeye çalıştığı aşikardır.
5. Ters yöne bakan sabit gözler ve kafa kızgın olduğunu, red ettiğini gösterir.
6. Size ve başka yöne yavaş hareketlerle bakacak olduğunda utandığını veya darıldığını anlatır.
7. Başının düşmesi üzüntüyü, yavaş hareketleri ise depresyon veya uykusunun geldiğini gösterir
8. İnat ettiğinde başını dik yukarı kaldırır.
9. Yana yatan baş kızgınlık veya kafa karışıklığını ifade eder.
10. Kuklanız çocuklara bakar ise onlar da ona bakacaklardır.

Kuklanızın ağız hareketlerini, konuşmanız ile doğru senkronize etmeniz inandırıcılığını arttıracaktır. Kuklanızı hep, ancak kendinizi rahat hissettiğinizde kullanın. Keyfini çıkartın!