Gün boyu koşturuyor, çocuğunuz ile arada boş kalan bir zaman diliminde dört dörtlük ilgileniyorsunuz… yeter mi? Tam tadına varacakken, size dün okulda başına geleni anlatacakken veya yeni becerisini sergileyecekken saatinize bakıp: "ooo bak kaç olmuş bilmemne vakti geldi! " diye ajandanızdaki bir sonraki satıra geçmek zorundasınız.

Hepimiz tecrübe ettik bu durumu. Çalışan, çalışmayan, tek veya çok çocuk ebeveynleri, anneler ve babalar istisnasız herkes bir kez olsun bu durum ile karşı karşıya kalmıştır. Peki sizin temponuz çok yoğun, evde oturan - çocuğa bakmakla yükümlü olan ilgilensin?

işte hiç de öyle olmuyor… örnekleyelim:

Büyükanne/Büyükbaba

Onlar torunlarını çok severler… yıllar evvel kendi çocuklarına veremedikleri şevkat ve ilgi ile yaklaşır, birlikte geçirdikleri her saniyeye değer verirler. Hepimiz büyükanne-babaların bizlere disiplin namına izin vermediklerini torunlarına serbestçe yaptırdıklarını biliriz. Aradaki nesil farkı da cabası… elbette çocuğunuz eski, belki sizin bile hatırlamadığınız, oyunlarda ustalaşıyor olablir ama dede yorulduğu zaman 3-4 yaşındaki torununu 2 saatlik kestirmesi boyunca TV karşısında bırakma konusunda da bir mani görmez.

Bakıcı/Dadı

Fazla söze gerek yok, kimisi bir melek, kimisi süper abla, kimisi hırsız, kimisi vurdumduymaz… bu liste daha uzar gider. En sonunda baktıkları çocuklara kendi kardeşleri gibi değer veren, dikkat eden bir avuç eğitimli dadı vardır. Çocuğunuzun böylesine denk geldiğini görmek için bile kendisi ile düzenli zaman harcamalı, onun duygularına kulak vermelisiniz.

Özetle:

• Çocuk anne babasından ilgi bekler.
• Bu ilgi olmadan çocuk uzun vadede sağlıklı bir gelişim gösteremez.
• Çocukları ile yeteri kadar vakit geçiremeyen ebeveynler, çocukluklarının ergenlik döneminde sorunlar ile karşılaşacaktır.
• Ebeveynler çocuklarına gösterdikleri ilginin hedefe yönelik değil sevgiye dayalı olduğundan emin olmalı.

İngiltereden bazı istatistikler:

• Ailelerin artık sofrada buluşmadıklarını; haftada bir, sadece 15 çocukta bir, ailelerin birlikte sofrada yemek yediklerini göstermekte
• Çocukların davranışları gördüklerinden etkilenmektedir. İngiltere’de yaşayan 3 yaş grubu çocuklarının yarısının odasında TV bulunduğunu; sürekli TV seyreden çocukların okuma-yazma becerileri göstermektedir.
• Ayrıca TV ile iletişime itilmiş çocuklar, ergenlikte asla ana-baba sözü dinlemez. TV ailenin yerini alamayacağı gibi aile içi parçalanmalara neden olur.

Önemli olan aile olarak çocuk ile birlikte bir şeyler yapılabildiği hissinin yaratılmasıdır. Çocuğunuzla birlikte vakit geçirebileceğiniz aktiviteler yaratmalısınız: bisiklete binmek, tenis oynamak, yürüyüşe çıkmak vb. Sadece hedeflere ulaşmak yeterli değildir. Çocuğun ödevini kontrol ederek veya spor gösterisine katılarak görevimi yaptım mantığı doğru değildir. Çocuk ile birlikte oynamak, dans etmek ve ona sevildiğini hissettirmektir önemli olan… Anne ve babaların çocuğa içten sevgi göstermeleri gerekir!

Önerim…

• Ailece sofraya oturun.
• Birlikte haftanın belirlenmiş bir gününde ve saatte 15-20 dakikalık bir oyun oynayın (bizim bu ara favorimiz Kızma Birader).
• Uykudan evvel on(lar)a kitap okuyun (dil ve kelime hazinesinin genişlemesine de faydalı).
• "Bugünün en iyi/kötü/komik olayı neydi? " diye sormayı alışkanlık haline getirin…
• Baba (genelde her gün dışarıya çıkıp, parayı kazanan kişi olarak gördüğümüzden kalıp olarak adlandırılmıştır) belli bir gün haberlerini internetten okusun (gazete veya TV’ye atlamasın), işten çıkmadan bir kaç bisküvi atıştırsın (acıkmasın) da gelsin eve. O gün onun çocuklarını yatırma günü olsun.

Bugünlerde çocuğunuza yapacağınız zaman yatırımları, size ergenlik çağında olumlu tepkiler şeklinde geri dönecektir.

Çok kısa sürede davranış ve rutinlerinizde göstereceğiniz bu değişikliklerin ailenize olumlu etkilerini göreceğinizden eminim. Uzun vadede yapabileceğiniz en iyi yatırımlardan biri olacağını garanti ederim.

Restoranda koşuşturan çocukların gürültüsü, AVM otoparkındaki egzost, gün içinde sitenizde korna çalan otomobiller artık kabul edilemez bir durumdur. Dünyadaki ekonomik kriz, savaş ve kötülüğe değinmeyeceğim bile… Herşey toz pembe olmalı. Olumlu. Barışık. Bebeğim için mükemmel bir dünya!

Gerçek bu değil! İleride bu mükemmel dünyayı yaratacak bir kişilik; vatana, millete, kendine hayırlı, para ile barışık, empatik… (boşlukları siz doldurun) bir çocuk yetiştirmek istiyorsanız temelden başlamalı ileriye yönelik düşünmelisiniz.

Şimdi oturup düşünmek için geç kalmış değilsiniz. 2 dakika içerisinde bir liste oluşturun kendinize. Listenin başlığı da: "İyi bir insanda aradığım özellikler nelerdir?" olmalı. Listelediğiniz becerileri çocuğunuza kazandırmak için hemen yatırım yapmaya başlayabilirsiniz.

• Empati

Ağlayan bir arkadaşı, sokakta mendil satan bir çocuk, üzülen/sevinen bir sporcu (örn: TV’de gördüğünüz), dilenen bir yabancı size iyi örnek ve sohbet kaynaklarıdır. Önceleri kişinin olası duygularını açıklamak ile başlayabilir, ileri zamanlardaki sohbetlerinizde: "sence ne hissediyor?", "sence neden öyle yaptı?" gibi karşısındaki kişiyi anlamaya yönelik sorular sorabilirsiniz. İki kardeş arasında olabilecek bir tartışma sonrasında abla veya abi’ye kendini kardeşinin yerine koymayı önerebilir "ben sana böyle yapsaydım, sen ne hissederdin/yapardın?" diye durumu analiz edebilirsiniz.

• Para ile barışık

Maddi imkanlarımızın ağaçlarda yetişmediği bir gerçek. Çocuklarımız maalesef bunu pek kolay öğrenemiyorlar. Hele anne babanızın size sağlayamadığı fırsatları çocuğunuza sunmak sizin içinizi yakıp yıkıyor ise… Kendinizi dizginleyin… O rafta gördüğünüz, çocuğunuzun gözlerini yıldızlardan daha çok parlatacak şeyi almayın. En yakın doğumgünü veya yılbaşını bekleyin. Hak etmesini sağlayın. Bir şeyi haftalar veya aylarca beklemiş olmanın o şeye katacağı değeri unutmayın. Kendi çocukluğunuzu hatırlayın.

• Ev işlerinde becerikli

Küçüklüğümden şöyle anılarım var, örnekleyeyim: Cumartesi günleri evimizin temizlik günüydü ve anneme yardım etmek isterdim. Aldığım yanıt: "Bırak şimdi, bir de senin arkandan temizlemek ile uğraşamam." Ne kadar doğal bir tepki değil mi? Zaten 4 kişinin yaşadığı evi baştan aşağı kendi başına temizlemek zorunda kalan bir anne, çocuğunun oyunsu yardım etme arzusuna yanıt veremiyor. Canı burnundayken işini bir an evvel bitirmek istiyor. Sonuç? Ev işlerinden hiç mi hiç anlamam. Pratik değilimdir. En basit iş, saatler sürebilir. Kızım şimdi kimden örnek alacak da kendi becerilerini geliştirecek? 5 yaşında bir çocuk (kız erkek fark etmez!) bulaşık makinesini doldurabilir, boşaltabilir, çöpü kapının önüne koyabilir, yapılan alış verişin boşaltılıp, yerleştirilmesinde yardımcı olabilir… yeter ki fırsat tanınsın. Yaptıkları takdir edilsin. Haftada 5 kez başarı ile tekrarlanan görev karşılığı bir üst paragrafda bahsı geçen hediyeyi almasına hak kazanılabilinir.

• Okusun (okul veya kitap, sanki bunlar ilintili)

Daha anlamaz diye geçiştirmeyin, kitabı yanından hiç eksik etmeyin. 8-9 ay itibariyle resimli kitaplar okuyabilir, gösterilen resim üzerinden: "Bak çiftçi domuzlara yem veriyor. Yandaki ahırın içinde de inekler var. Çiftçinin kızı onları sağacakmış. Elindeki kovadan belli…" diye anlatabilirsiniz. 1.5-2 yaş itibariyle artık çocuğunuzun bir kaç kitaplık, kendine ait, kütüphanesi olmalı. Sizi okurken görmeli. Siz ona günlük rutininizin içinde okumalısınız… Sıkıldıkça TV kumandasına değil bir kitaba başvurabileceğini bilmeli. "Ama çocuğum şimdi 5-6 yaşında. Şimdi ne yapabilirim?" diye soruyorsanız, gecikmiş değilsiniz. Akşamları 15 dakika daha erken yatağa birlikte gidin, ona sevdiği kitaplarından kesit kesit okuyun. Ertesi güne kalacak hikaye heycanı arttıracak, merak uyandıracaktır. Seneye kendi okumaya başladığında ise sizin bitirmediğiniz hikayeleri kendisinin bitirmesine teşvik edecektir. Rutin ve süreklilik çok önemli.

Bütün bunların yanısıra nerede duracağınızı da bilmelisiniz. Çocuğunuzu sporu sevsin diye yüzmeye, baskete ve futbola eşzamanlı yazdırmışsanız - baştan kaybedeceğiniz bir savaşa girdiğinizi söyleyebilirim. Sırasıyla bir spor dalını deniyor ve çocuğunuz 3. haftayı da ağlayarak tamamlıyorsa belki bu sporun ona gerçekten uygun olmadığına karar verme vakti gelmiştir. Veya hayati bir beceri olan yüzmekten hoşlanmadıysa, ona havuzun bir ucundan diğerine 2 kez sorunsuz yüzebildiği zaman artık devam etmek zorunda olmayacağını söyleyebilirsiniz.

Özetle atalarımız doğru söylemiş: "Ağaç yaşken eğilir" yeter ki ona ihtiyacı olan sevgi ve ilgiyi verelim.

Kendisi 3 yetişkin çocuk annesi, bir eğitim danışmanı, yazar ve eğitmendir. Farklı çocuk çalışmaları üzerine kurslar vermeden evvel okul öncesi ve ilköğretim  öğretmeni olarak çalışan Tassoni, aynı zamanda bir yuva zincirinde Birleşik Krallık (UK) Eğitim ve Staj Müdürü olarak görev almış.

Konferansın amacı anne babaların çocuklarının güven ve mutluluk içinde büyüme ve gelişmelerine yardımcı olacak gerekli becerilerini gözden geçirmelerini sağlamaktı.

1- Uzun vadeli düşünün!

Bir çok ebeveyn yakın geleceğe odaklanır. Çocuğunuz için önceliklerin neler olduğunu sıralamaya çalışın. Sahip olmasını istediğiniz değerler, sosyal ve akademik becerileri gibi.

2- Çocukların ebeveyn ilgisine ihtiyacı olduğunun bilincinde olun

Çocuklar ebeveynlerinden ilgiye ihtiyaç duyarlar. Bu ilgi olmaksızın uzun vadede kuvvet bularak büyüyemezler. Küçük yaşlarda çocukları ile zaman geçirmeyi ihmal eden ebeveyn, ergenlik çağlarında zorluk çekebilir. Ebeveynin gösterdiği bu ilginin hedefe yönelik değil, sevgi dolu olmalıdır.

3- Size verileni tanıyın, ona itibar edin

Tüm çocuklar birer kişiliktir ve kendilerine özgü özelliklere sahiplerdir. Her bir çocuğunuz farklı, bunu kabullenmeli ama eşit değerde sevmelisiniz. Çocuğunuzun kişiliğini düşünün, hayalinizdeki çocuğunkini değil. Başka ailelerin çocuklarına bakmaktan sakının.

4- Hata yapabileceğinizi kabullenin

Ebeveyn olmak uzun bir yolculuktur. Kendi çocukluğunuzdan etkilenerek, hata yapacağınız zamanlar olacaktır. Bazen hata yapabileceğinizi veya bir durumu yanlış yönettiğinizi kabullenin. ANCAK hatalarınızdan öğrenin

5- Asla temelleri gözardı etmeyin

Çocukların karşılanması gereken temel ihtiyaçları vardır: Uyku, Beslenme, Teşvik, Sevgi ve İlgi, Övgü ve Onaylama.

6- Çocuğunuz ile ilgili beklentiniz adil olmalı

Davranışlar çocuğun gelişim seviyesine bağlantılıdır. Çocuğunuzun yaş dönemine uygun sizden olan ihtiyacı hakkında bilgi sahibi olun. Sürekli ve adil olun. Küçük yaşta çocukların "istisna"ları anlamayacaklarını bilin.

7- Çocuklar ailenin parçası olmalı, yöneticisi değil

Bizler çocuğun ihtiyaçlarını düşünürken, onlar aileyi veya alınacak büyük kararları yönetmemeli. Küçük Sultanlar büyüdüklerinde güvensiz olabiliyorlar. Büyük kararlar alması gereken bir çocuğun çocukluğunu yaşaması çok zor.

8- Kardeşler arasında birlik kurun

Her bir çocuğunuzun ailenizde hangi özel role ve yere sahip olabileceğini düşünün. Çocuklarınızı karşılaştırmayın. Birinin "uslu" diğerinin "yaramaz" olmasına izin verin. Birinin başarısını hepiniz kutlayın. Birlikte oynadıkları veya birbirlerini destekledikleri için çocuklarınızı ödüllendirin.

9- Ebeveynlik tarzınızı duruma uydurun

Uzun ebeveynlik yolculuğunuzda durumlarınızın değişeceğini fark edeceksinizdir. Çocuklarınız büyüdükçe tarzınızın da değişmesi gerektiğini öğrenmelisiniz. Onlar büyüdükçe daha çok kararlar verebilmeli, daha çok sorumluluk alabilmeliler.

10- Her dönemin keyfini çıkartın

Çocuğunuzun her döneminin özel olduğunu kabul edin. Kimsenin "en kolay zamanları" veya "hele bir 15 olsun" diye anlatacağı efsanelere kanmayın, her bir çocuk kendine özgüdür. Çocuğunuz ergenlik çağlarına geldiğinde de eskisi kadar ona zaman ayırdığınızdan emin olun.

Bol Şans!

Çok net hatırlıyorum, komşu kızımız ancak 10 aylıkken, bize doğru gelen sesler ile irkildim. Öğlen civarı bebek ağlarken annesi "ne istiyorsun, anlamıyorum!" şeklinde bağırıyordu. Bebeğin sesi kesilmediği gibi, yere birşeyler çarpmaya başladı. Ne düşündüğümü hatırlamıyorum, sadece anahtarımı kaptığım gibi kapılarında beliriverdim. Ne ile karşılaşacağımı bilmiyordum - sadece anne ve çocuğu birbirinden uzaklaştırmanın faydalı olabileceği aklımdaydı.

O güne kadar benimle belki hiç karşılaşmamış komşumun yüzündeki şaşkın ifadeyi anlatmama gerek yok herhalde. Biraz utanmış, biraz da "sana ne kadın?" tavrı ile teşekkür edip beni gönderdi. Yine de beklenmedik ziyaretim onları konularından uzaklaştırmaya yaradı.

Ne yazık ki o gün gibi yaşanan "tartışmalar" ara ara tekrarlıyor. İçimden onları ayırmak, sakinleştirmek - sorunlarını çözmenin başka yolunu göstermek geliyor. Diğer yandan düşünmeden edemiyorum: Komşularım bizim evde sesler yükseldiğinde (evet, ben de insanım) neler hissediyor?

İçimdeki canavar ortaya çıktığında, siz de benim kapımı çalın lütfen! Konudan uzaklaşmaya çok ihtiyacım vardır mutlaka.

Bazılarımız bu konuda kendince önlemler alıyordur:

• bezi hemen bir küçük poşete paketleyerek çöpe atar
• şanslı olanlar evin dışında bulunan bir çöp kutusu kullanır
• bezleri vakum ile paketleyen bir çöp kutusuna yatırım yapmıştır

Ancak düşünülmesi gereken önemli bir ayrıntı bir naylon poşetin ekolojik sistemimizde yok olması için gereken sürenin 400 yıl olduğudur, hele içinde bir de kirli bir bez var ise oluşan bakteri ve/ya zararlı gazı düşünemiyorum bile.

Sanmayın ki ben naylon poşet kullanmıyorum. Elbette kullanılması kaçınılmaz ancak kendimce tasarruf etmenin yollarını denemekten vazgeçmiyorum da.

Kahve çekirdeği parfüm veya şarap denerken tat ve kokuyu etkisiz kılma özelliği ile profesyonellerce vazgeçilmez bir araçtır.

Bezler için kullandığınız çöp kovasının tabanına dökeceğiniz çekirdekler biriken kirli bezlerin kokusunu dengeleyecek - eko sistemimize ve burnunuza ise bir nebze daha az yüklenilecektir.

Kahveyi hemen her çöp boşaltırken atmayın sakın - etkisi geçene kadar kullanmaya devam edin! Günde kaç naylon poşet kullandığınızı hesaplar onu 400 ile çarparsanız - çocuğunuzdan emanet kullandığımız bu dünya için yapılacak küçük bir katkı olacağına hemfikir olacağınızdan eminim.

Keşke Paprika bez kullanırken biri bana bu ip ucunu verseydi.

Dördüncü Uluslararası
Erken Yaşta ve İlköğretimde Nitelikli Eğitim
Kongresi
7-9 Kasım 2008, İstanbul, Türkiye

“Okulların verdiği eğitimler  20. yüzyılda kaldı. Öğrenciler ise 21. Yüzyıldalar, bu yüzyılın getirdikleriyle başa çıkmak zorundalar. Okullar öğrencilere gerekli,yeterli eğitimi nasıl sağlamalılar?” Mark Prensky

Dördüncü kongremizde Türkiye ve Avrupa’nın çeşitli ülkelerinden gelen profesyoneller ve sizlerle birlikte 21. Yüzyıl öğrencilerine yeterli, nitelikli eğitimi nasıl kazandırabiliriz ile ilgili birikimlerimizi paylaşacağız.

KONULAR

• “21. Yüzyılda Çocukların Eğitimi”
• “Eleştirel ve Yaratıcı Düşünmede Dilin Önemi”
• “Her Çocuğun Düzeyine Göre Sınıf İçi Farklı Çalışmalar(yavaş ve çok hızlı öğrenenler de dahil)”
• “Nitelikli Eğitim İçin Okul-Ebeveyn İşbirliği”
• “Çocukların Erken Yaşta Yabancı Dil Öğrenme Yetilerinin Geliştirilmesi”

ANA KONUŞMACILAR
Dr. Anneli Schaufeli, Öğr. Gör. - Dilbilim ve Dil Öğretimi, Han Üniversitesi, Nijmegen, Hollanda
Prof. Dr. Belma Tuğrul - Hacettepe Üniversitesi, Ankara
Kirsten Due  - Associate Professor and International Coordinator-VIA University -College Pædagoguddannelsen JYDSK, Danimarka
Prof. Dr. Müzeyyen Sevinç - Marmara Üniversitesi, İstanbul
Penny Tassoni - Serbest Eğitmen ve Yazar, İngiltere
Peter Lockey-  Director, The Puppet Company Ltd. İngiltere
Ulla Nordstrom-  VIA  University- International Department Coordinator, Danimarka
Vicky Cortvriend- CACHE , Regional and Overseas Manager, İngiltere

ÇALIŞTAYLAR
İtalya, İsveç, İngiltere, Malta ve Türkiye’den eğitimciler tarafından kendi ülkelerinin eğitimi yanında eğitim kurumlarında uyguladıkları farklı çalışmalardan örnekler sunulacaktır.

KONGRE YERİ
Özel Ütopya İlköğretim Okulu
Çekmeköy Merkez Mahallesi, Candan Sokak No: 15
Ümraniye/ İstanbul

ÜCRET*
Erken Kayıt (1 Kasım 2008 Saat 17.00’ye kadar) $ 200 + KDV
Geç Kayıt (2 Kasım 2008 itibariyle) $ 250 + KDV
*Kongre katılımı, üç günlük öğle yemeği ve kahve servisini kapsamaktadır.

BAŞVURULAR
Kayıt için: Rahşan Aktürk [Türkçe], Joi Nur Kaşıkçı [English]
Sunumlar için: Leman Çetin

Tel: 0216 642 64 20 Pbx
Fax: 0216 642 64 22
E.mail: info@utopyaokullari.com

*Ana konuşmacıların sunumları sırasında simultane çeviri yapılacaktır.*

Konu ile yakından ilgilenmeyen bir kişinin ilk anda yürüteceği fikirler şöyle olabilir:

• daha doğru dürüst Türkçe konuşmuyor, ikinci dil nerden çıktı
• konuşmasını geciktireceksin
• çocuğun aklı karışacak
• havan kime?
• Türkiyede Türkçe konuşulur
• yaşı gelince öğrensin

Kendi kızımı çok dilli yetiştirmeye karar verdiğim aşamada bana en yakın çevremden bile benzeri eleştiriler gelmişti. O zaman danıştığım Dr. Dalya Benbasa bir çocuğun iki veya daha çok dil nedeniyle konuşmasının gecikmeyeceğini, iki becerinin beyinin farklı loblarında işlendiğini açıkladı. Ayrıca bir çocuğun en verimli öğrenme çağının 0-7 yaş arası olduğu da bilinmektedir. 12. yaşına kadar bir çocuk 5 dile kadar aksansız öğrenme kabiliyetine sahiptir.

Bu gerçeklerin dışında kalan önyargılara kulak asıp asmamak ise tamamiyle ebeveyne kalmıştır.

Rinkeby Dil Araştırmaları Enstitüsü tarafından hazırlanan "İki veya daha çok dil - Çok dilli ailelere tavsiyeler" adlı broşürden yola çıkılarak düzenlenmiş bir kılavuzdan seçtiklerim:

İki Dillilik - Değerli bir Kaynak

Bütün çocuklar iki veya daha çok dili aynı anda öğrenebilirler, ancak genel olarak iki dili aynı derecede iyi öğrenmek mümkün değildir. Çocukların her iki dili tatminkar bir şekilde geliştirebilmeleri için, ev, çocuk yuvası, ve okulun etkin bir şekilde yardım etmesi gerekir. Çocuğun çevresindeki yetişkinlerin anadilin gelişimini özendirmeleri ve desteklemeleri önemlidir. Anadili günlük ortamlarda kullanarak, anne-babalar ve öğretmenler çocuklara iki dilliliğin doğal olduğunu gösterirler. Böylece iki dilli olan kişi, dil ve kültür zenginliğinin değerini daha kolay anlayabilir.

Çocuk iki veya daha çok dili aynı anda öğrenebilir mi?

Evet, ancak farklı dilleri farklı bağlamlarda kullandığımız için, iki dilli çocukların değişik konu ve durumlara bir dilde diğer bir dilden daha iyi hakim olmaları doğaldır. Çocuk, örneğin, çocuk yuvasında olup biteni İngilizce daha iyi anlayabilir, ama aile ve evle ilgili durum ve olgular hakkında konuşacağı zaman anadilini kullanmayı tercih eder.

Çocuğum ile hangi dilde konuşmalıyım?

Ebeveynlerin çocukla kendi anadilini konuşması tavsiye edilir. Diğer bir deyişle: bir kişi = bir dil. Böylece, çocuk için, bir dilin anneyle, diğerinin babayla bağlantısını kurmaya alışmak daha kolay olur. Bütün aile toplandığında kişi duruma en uygun olan dili kullanabilir. Anne-babalar çocuklarının iki dilli olmalarını arzu ediyorlarsa, çocukların lisanını geliştirmelerine özellikle destek olmaları önemlidir.

Çocuğumun dillerini birbirine karıştırmasının bir sakıncası var mıdır?

Genelde hayır. Küçük çocukların cümle kurarken değişik dillerden kelimeleri karıştırarak kullanmaları tamamen normaldir. Bu henüz değişik dilleri birbirinden ayırt etmeyi öğrenmedikleri veya dillerden birinde kelime hazinelerinin zayıf olduğu anlamına gelebilir.

Çocukların iki dilli diğer bir kişi ile konuşurken, iki dil arasında gidip gelmeleri normaldir. Bir çok tek dilli, dilin bu şekilde kullanılmasını anlamakta veya kabul etmekte zorluk çekebilir ve dilleri "karıştırmanın" iyi olmadığını düşünebilir. Bilimsel araştırmalar, diller arasında niteliklideğiştirme yapabilmenin yüksek dil becerisi gerektirdiğini ve bunun iki dilli konuşmalarda doğal ve işlevsel olduğunu göstermektedir.

Çocuğumun dil gelişimini desteklemek için ne yapabilirim?

İki dilli çocukların lisan gelişiminde hareket noktası, çocuk yuvası, okul ve anne-babalar arasında iyi bir işbirliğidir. Yabancı dil eğitim veren çocuk yuvası ve okulun lisan gelişiminde büyük sorumluluğu vardır, anca çocukların anne-babaları önemli bir rol oynar.

Diğer şeylerin yanısıra ebeveynler, çok iyi lisan konuşmasalar bile, okulda yapılan dil çalışmalarına destek verebilirler. Çocuklara futbol, koro, dans, kültür gibi boş zaman değerlendirme faaliyetleri dil ve sosyal gelişim için uygun ortamlar yaratabilir.

Üye olmanızın avantajlarından biri bize gelen etkinliklerden haberdar olmanız ve aramızdaki iletişimin çok yönlü genişliyor olması olacaktır.

Ayrıca beğendiğiniz konuları sizi tanıyanlar ile paylaşmanın en kolay yollarından biri…

Şimdi anneler çok şanslı: aşağıda beğenerek takip ettiğim anaokullu.com gibi  web sayfaları keyifle oynamanız için parmak oyunları yayınlıyorlar.

ÇAL KAPIYI

Çal kapıyı (Alına vurularak kapı çalma hareketi yapılır)
Bak pencereden (Gözlerin önünde parmaklar gözlük gibi birleştirilir.)
Çevir mandalı (Baş ve işaret parmağı ile burun bükülür)
Gir içeriye (İşaret parmağı ile ağız gösterilir.)
Al bir sandalye (Kulak memelerinden biri tutulup çekilir.)
Otur şuraya (Diğer kulağın memesi çekilir.)
Nasılsın? Bugün Ayşe, Fatma (Bir elle çene tutulur)

24 Ocak 2005 yılında M. Serdar Kuzuloğlunun Radikal gazetesinde yayınlanan Sanal Alem köşesindeki yazıya istinaden Sayın Dursun Ali Öktel’in 3 bölümden oluşan yorumunu sunuyorum.

Çocuğa İsim Verme
Serdar Bey’e teşekkürle başlayayım. Çocuklardan ziyade bir varlığa isim vermek çok ciddi bir kültürel ve inançsal öğeler içermektedir. İsim, ait olduğu varlık üzerinde hakim bir baskıda bulunmakta ve onu anlam çerçevesiyle etkilemektedir. Biz buna ‘ismin tecellisi’ diyelim.
Eskiler çocuklara isim verirken pek çok konuyu göz önüne alarak bu işi yaparlardı. Sümerlerden beri isim ile o ismi taşıyan varlık arasındaki bağlara ilişkin pek çok tarihsel kayda ve hassasiyete işaret edilmiştir.
Son zamanlarda çocuklara verilen isimlere dikkat ediyorum. Bütün bu kültürel hassasiyetler göz ardı ediliyor. Bununla ilgili dikkat edilmesi gereken pek çok ayrıntı vardır. Eskiden çocuk ‘bu ismi taşıyamıyor’ denirdi ve çocuğun durumuna göre ismi değiştirilir, ondaki düzelmeler takip edilirdi.
Burada önemli olan şey şudur: Her mevsimde, her çocuğa her isim verilmez. Bazı isimler ‘ağır’dır; bazıları ‘yeğnik’. Bu isimlerle çocuğun toğum tarihi arasındaki nisbete dikkat edilmelidir.

‘Sert’ karakter taşıyan isimler, güz ve kış aylarında; ‘yumuşak’ karakter taşıyan isimler ise bahar ve yaz aylarında tercih edilmelidir. İsmin sertlik ve yumuşaklığını ‘anlamı’ belirler. Bu başlı başına bir konudur. Çocuklara eğer sert bir isim verilecekse bunun yanında mutlaka bir de yumuşak bir isim ilavesi yapılmalıdır. Bunlar yapılırken de çocuğun doğum zamanı esas alınmalıdır.
Mesela ‘elif’ ismi, hakkının verilmesi zor, ‘ağır’ bir isimdir. bu ismi taşıyanlar eğer sert bir doğum zamanına denk gelmişse ve yumuşatıcı bir yan isim taşımıyorsa; sert karakterli, kalın sesli, iletişimi zor, gurur ve kibir düşkünü olurlar. Onlarla kolay kolay iletişime giremezsiniz. Bunun gibi, Hasan, İdris, Adem, Kaya, Devrim, Tunç, Kâmil, Arif, Zeynep vb. isimler ağır isimlerdir ve eğer yukarıdaki hassasiyetlere dikkat edilmezse bu çocuklar haşarı, ele avuca sığmaz çocuklar olurlar. Bütün bunlar eskilerin hassas terazileri ile tarttığı konulardı.

İsim verme, bir yaşam tarzı, bir kimlik verme işidir. Bugünlerde isim verilirken tek dikkat edilen şey ya ismin ses değeri veya ‘kimsede olmasın’lığıdır. Fakat anne babalar, kendi kaprisleri yüzünden çocuklarının geleceği ile oynamaktadırlar. Mesela ‘aleyna’ adı bir kız çocuğuna verilirken, ölçü alınan nedir, ses değeri dışında? Bu isim Arapça bir edat, bir zamirden oluşmaktadır (yani isim bile değildir). Ve anlamı ‘bizim üzerimize’ demektir.Bir kız çocuğuna bu anlam ile hitap edildiğini düşünün?
isim verme ve bir ismi çağırma, o varlığa davetiye çıkarmadır ve bu işlem insan üzerinde derin etkiler uyandırır. Bu yüzden insanlar bazı adları ‘iyi’ adlandırmalara çevirirler. ‘Cin’ demezler, ‘iyi saatte olsunlar’ demeye çalışırlar, çünkü adlandırma varlıkla karşılaşmayı da getirir.
Eskilerin bu hassasiyeti, hiç de hafife alınacak cinsten değildir. Çocuklarına isim verenler bütün bu incelikleri dikkate alsınlar, almıyorlarsa bir bildikleri vardır/yoktur.